Den röda pennan

Varje måndag kom Kushtrims uppsats tillbaka full av rött bläck.

Çdo të hënë, hartimi i Kushtrimit kthehej plot shënime me të kuqe.

Herr Berisha var den strängaste läraren på skolan.

Mësuesi Berisha ishte më i rrepti i shkollës.

Han log aldrig, och han sa aldrig ”bra jobbat”.

Nuk buzëqeshte kurrë dhe nuk thoshte kurrë “të lumtë”.

Och han hade alltid en röd penna i handen.

Dhe gjithmonë kishte në dorë një stilolaps të kuq.

I mars tröttnade Kushtrim på det.

Në mars, Kushtrimit i erdhi në majë të hundës.

”Han kommer att hata den ändå”, tänkte han.

“Gjithsesi nuk do t'i pëlqejë,” mendoi ai.

Så han skrev sin nästa uppsats på bussen på tio minuter.

Prandaj hartimin e radhës e shkroi në autobus, për dhjetë minuta.

Den var kort, tråkig och full av fel.

Ishte i shkurtër, i mërzitshëm dhe plot gabime.

När han fick tillbaka den fanns det inga röda märken på den.

Kur ia kthyen, nuk kishte asnjë shenjë me të kuqe.

Det fanns bara en rad längst ner.

Kishte vetëm një rresht në fund të faqes.

”Det här är inte du, Kushtrim”, stod det.

“Ky nuk je ti, Kushtrim,” shkruante aty.

”Jag läser varje ord i dina andra uppsatser, så jag vet.”

“Kam lexuar çdo fjalë të hartimeve të tua të tjera, prandaj e di.”

Den kvällen läste Kushtrim de röda kommentarerna på sina gamla uppsatser igen.

Atë mbrëmje, Kushtrimi lexoi sërish shënimet e kuqe në hartimet e tij të vjetra.

Några av dem var längre än hans meningar.

Disa prej tyre ishin më të gjata se fjalitë e tij.

Hans nästa uppsats var fem sidor lång.

Hartimi i tij i radhës kishte pesë faqe.

Den kom förstås tillbaka med mycket rött bläck.

Sigurisht, u kthye plot shënime me të kuqe.

Men längst ner, med små bokstäver, skrev herr Berisha: ”För lång, men mycket bra.”

Por poshtë, me shkronja të vogla, mësuesi Berisha kishte shkruar: “Tepër i gjatë, por shumë i mirë.”

Kushtrim läste det tre gånger på vägen hem.

Kushtrimi e lexoi tri herë rrugës për në shtëpi.