Den blå kaninen

Hur svårt kunde en liten bebis vara?

Sa e vështirë mund të ishte një foshnjë e vogël?

Det frågade Arbër sig när hans syster Vjosa lämnade sin lilla dotter Ela hos honom i fem timmar.

Këtë pyetje ia bëri vetes Arbëri kur e motra, Vjosa, ia la vajzën e vogël, Elën, për pesë orë.

Vjosa hade en viktig anställningsintervju den eftermiddagen.

Vjosa kishte atë pasdite një intervistë të rëndësishme pune.

”Har du någonsin bytt en blöja?” frågade hon vid dörren.

“A ke ndërruar ndonjëherë pelena?” e pyeti ajo te dera.

”Nej, men jag har tittat på videor”, sa Arbër.

“Jo, por kam parë video,” tha Arbëri.

Vjosa gav honom en lista med femton regler.

Vjosa i dha një listë me pesëmbëdhjetë rregulla.

Den sista stod med stora röda bokstäver: ”Om hon gråter, ge henne den blå kaninen.”

I fundit ishte shkruar me shkronja të mëdha të kuqe: “Nëse qan, jepi lepurushin blu.”

I två timmar gick allt bra.

Për dy orë, gjithçka shkoi mirë.

Ela åt det mesta av sin lunch, och Arbër hittade resten i sitt hår.

Ela e hëngri pjesën më të madhe të drekës, kurse pjesën tjetër Arbëri e gjeti në flokë.

Sedan, medan han diskade tallrikarna, började hon gråta.

Pastaj, ndërsa ai po lante pjatat, ajo filloi të qante.

Arbër letade efter den blå kaninen överallt.

Arbëri e kërkoi lepurushin blu gjithandej.

Den låg inte i hennes säng, under soffan eller i badrummet.

Nuk ishte as në krevatin e saj, as nën divan, as në banjë.

Han sjöng, dansade och gjorde roliga miner, men hon grät högre och högre.

Këndoi, kërceu, bëri fytyra qesharake, por ajo qante gjithnjë e më fort.

Han tog upp telefonen för att ringa Vjosa, men sedan hejdade han sig.

Mori telefonin për ta thirrur Vjosën, por pastaj u ndal.

”Om jag ringer henne nu, lämnar hon intervjun”, tänkte han.

“Nëse i telefonoj tani, do ta lërë intervistën në mes,” mendoi ai.

Därför bestämde han sig för att gå ut på promenad med Ela.

Kështu vendosi ta nxirrte Elën për shëtitje.

När han tog på sig jackan, föll något mjukt ut ur luvan.

Kur veshi xhaketën, nga kapuçi ra diçka e butë.

Det var den blå kaninen.

Ishte lepurushi blu.

Ela slutade gråta med en gång och skrattade, som om det var ett stort skämt.

Ela pushoi së qari menjëherë dhe qeshi, sikur të ishte një shaka e madhe.

När Vjosa kom hem var lägenheten ett enda kaos.

Kur Vjosa u kthye në shtëpi, banesa ishte bërë rrëmujë.

Det var yoghurt på väggen och leksaker på varje stol.

Kishte kos në mur dhe lodra mbi çdo karrige.

Arbër och Ela sov i soffan, med kaninen mellan sig.

Arbëri dhe Ela flinin në divan, me lepurushin mes tyre.

Vjosa log, tog upp listan och lade tyst till en ny regel: ”Väck aldrig morbror Arbër.”

Vjosa buzëqeshi, mori listën dhe shtoi në heshtje një rregull të ri: “Mos e zgjo kurrë dajën Arbër.”