Bara den här gången

Min far har aldrig, så vitt jag vet, använt ordet ”kärlek” om en hund.

Babai im, me sa di unë, nuk e ka përdorur kurrë fjalën “dashuri” për një qen.

Balo var i hans vokabulär en vakthund: han bodde utomhus, åt det som blev över och hade ingen som helst rätt att sätta en tass på köksklinkern.

Balo, në fjalorin e tij, ishte qen roje: jetonte jashtë, hante ç'mbetej nga tryeza dhe nuk kishte punë të vinte këmbë në pllakat e kuzhinës.

Det var den officiella hållningen, och på fjorton år hade den aldrig omprövats.

Ky ishte qëndrimi zyrtar, dhe në katërmbëdhjetë vjet nuk ishte rishikuar kurrë.

Ändå märkte jag, när jag kom hem från London i augusti det året, att resterna numera innehöll hela kycklingbröst och att filten i hundkojan uppvisade en slående likhet med min fars fina vinterrock.

E megjithatë, kur u ktheva nga Londra atë gusht, vura re se tepricat tani përfshinin gjoksa të tëra pule, dhe se ajo që shtrohej në kolibe kishte një ngjashmëri të habitshme me pallton e mirë dimërore të babait.

Ovädret kom min fjärde natt, så som oväder kommer till Shkodër om sommaren: med ens, som om någon hade stjälpt himlen över ända.

Stuhia erdhi natën e katërt që isha aty, ashtu siç vijnë stuhitë në Shkodër në verë: befas, sikur dikush të kishte përmbysur qiellin.

Balo, som var döv för allt utom åska, kastade sig mot grinden, och grinden, som jag hade glömt att haspa, gav vika.

Balo, që ishte i shurdhër për gjithçka përveç bubullimave, u sul mbi portë, dhe porta, të cilën unë kisha harruar ta mbyllja me shul, u hap.

När jag kom ut på gården fanns där ingenting annat än regn.

Kur dola në oborr, aty s'kishte asgjë tjetër veç shiut.

Min far dök upp bakom mig i pyjamas och gummistövlar, med en ficklampa i handen, och frågade inte vems felet var, vilket var värre än om han hade gjort det.

Babai u shfaq pas meje me pizhame e me çizme gome, me një llambë xhepi në dorë, dhe nuk pyeti se kujt i takonte faji, gjë që ishte më keq sesa ta kishte pyetur.

Vi gick i timmar genom gator som hade förvandlats till grunda floder, förbi igenbommade kaféer och cyklar som lämnats åt sitt öde mot husväggarna.

Ecëm me orë të tëra nëpër rrugë që ishin kthyer në lumenj të cekët, pranë kafeneve me qepenë të ulur dhe biçikletave të braktisura pas mureve.

Han ropade hundens namn med en röst som jag inte hade hört sedan jag var sex år och hade kommit bort på marknaden.

E thërriste qenin në emër me një zë që nuk e kisha dëgjuar që kur isha gjashtë vjeçe dhe kisha humbur në pazar.

”Han är döv, Baba”, sa jag milt.

“Është i shurdhër, baba,” i thashë me butësi.

”Han hör dig inte.”

“Nuk të dëgjon.”

”Mig kommer han att höra”, sa min far och fortsatte att ropa.

“Mua do të më dëgjojë,” tha babai, dhe vazhdoi ta thërriste.

Det var bagaren på Kolë Idromeno-gatan, i färd med att dra upp sina jalusier klockan fyra på morgonen, som löste gåtan.

Ishte furrtari në rrugën Kolë Idromeno, që po ngrinte qepenët në katër të mëngjesit, ai që e zgjidhi misterin.

”Den gamla hunden?” sa han.

“Qeni plak?” tha ai.

”Titta vid minibusshållplatsen.”

“Provoni te stacioni i furgonave.”

”Din pappa går ut med honom dit varje kväll klockan sju.”

“Babai yt e çon atje çdo mbrëmje në orën shtatë.”

Jag tittade på min far, som plötsligt hade upptäckt något alldeles fängslande i ficklampans ljuskägla.

E pashë babanë, i cili papritur kishte gjetur diçka tepër interesante në rrezen e llambës.

Det var klockan sju som minibussen från Tirana förr brukade komma, den som jag tog hem varje fredag under mina fyra år på universitetet.

Në orën shtatë mbërrinte dikur furgoni nga Tirana, ai me të cilin kthehesha në shtëpi çdo të premte gjatë katër viteve të universitetit.

Ingen av oss sa något om det.

Asnjëri prej nesh nuk tha asgjë për këtë.

Balo låg under bänken vid hållplatsen, genomblöt och darrande, med nosen riktad nedför den tomma vägen mot Tirana.

Balo ishte shtrirë nën stolin e stacionit, i qullur dhe duke u dridhur, me turirin drejtuar nga rruga e zbrazët që të çonte në Tiranë.

Min far föll på knä i en vattenpöl, tog av sig jackan, svepte in hunden i den och kallade honom idiot, mycket ömt, flera gånger om.

Babai u gjunjëzua në një pellg, hoqi xhaketën, e mbështolli qenin me të dhe e quajti budalla, me shumë butësi, disa herë rresht.

Hemma torkade han Balo med en handduk som jag mindes från min barndom och tillkännagav att hunden, med tanke på omständigheterna, fick sova i hallen, bara den här gången.

Në shtëpi e thau Balon me një peshqir që e mbaja mend nga fëmijëria dhe deklaroi se, duke pasur parasysh rrethanat, qeni mund të flinte në korridor, vetëm këtë herë.

Jag har varit hemma två gånger sedan dess.

Që atëherë kam qenë dy herë në shtëpi.

Så vitt jag kan bedöma pågår ”bara den här gången” fortfarande.

Me sa shoh, ai “vetëm këtë herë” vazhdon ende.