Inte i dag

Fyrtiotvå försändelser väntade på Zef hans sista morgon, och nästan alla var av det slag som ingen väntar på: elräkningar, kontoutdrag, ett paket mobilskal från ett lager på andra sidan jorden.

Në mëngjesin e tij të fundit, Zefin e prisnin dyzet e dy dërgesa, pothuajse të gjitha nga ato që s'i pret askush: fatura rryme, pasqyra bankare, një pako me këllëfë telefonash nga një magazinë në anën tjetër të botës.

Han sorterade dem så som han hade gjort i trettioåtta år: stående, med läppar som rörde sig ljudlöst och fingrar som var en aning snabbare än ögonen.

I ndau ashtu siç e kishte bërë për tridhjetë e tetë vjet: në këmbë, duke lëvizur buzët pa zë, me gishtat pak më të shpejtë se sytë.

Postkontoret i Shkodër hade erbjudit honom en liten fest, en tårta från konditoriet på hörnet och ledigt på eftermiddagen; han hade tackat ja till tårtan och artigt tackat nej till resten.

Posta e Shkodrës i kishte ofruar një festë të vogël, një tortë nga pastiçeria e qoshes dhe pasditen të lirë; ai e kishte pranuar tortën dhe, me mirësjellje, i kishte refuzuar të tjerat.

Det hade inte alltid varit så här.

Nuk kishte qenë gjithmonë kështu.

På nittiotalet, när hälften av stadens unga män hade tagit sig över havet till Italien eller vandrat över bergen till Grekland, hade Zef varit den mest efterlängtade mannen på varenda gata.

Në vitet nëntëdhjetë, kur gjysma e djemve të qytetit kishin kapërcyer detin për në Itali ose malet më këmbë për në Greqi, Zefi kishte qenë njeriu më i pritur në çdo rrugë.

Mödrar väntade på honom vid sina grindar, och somliga kysste kuverten innan de öppnade dem.

Nënat e prisnin te portat, e disa i puthnin zarfet para se t'i hapnin.

Några som aldrig hade lärt sig läsa bad honom läsa breven högt, och det gjorde han med låg, jämn röst, som om orden passerade genom honom utan att lämna några spår.

Disa, që s'kishin mësuar kurrë të lexonin, i luteshin t'ua lexonte letrat, dhe ai e bënte këtë me zë të ulët e të njëtrajtshëm, sikur fjalët të kalonin përmes tij pa lënë gjurmë.

Han hade aldrig berättat för någon att de gjorde det.

Askujt s'i kishte thënë kurrë se, në të vërtetë, linin gjurmë.

Det sista huset på hans runda tillhörde Drande Kola, som var nittioett år och inte hade fått ett personligt brev på fjorton år.

Shtëpia e fundit ku mbërrinte çdo ditë ishte e Drande Kolës, e cila ishte nëntëdhjetë e një vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vjetësh nuk kishte marrë asnjë letër personale.

Hennes son hade skrivit från Bari varje månad i ett decennium, och sedan, en vinter, utan ett ord till förklaring, hade han slutat.

I biri i kishte shkruar nga Bari çdo muaj për dhjetë vjet, e pastaj, një dimër, pa asnjë fjalë shpjegimi, kishte pushuar.

Zef hade aldrig funnit ett skonsamt sätt att säga att det inte fanns något, så i fjorton år hade han stannat vid hennes grind dagligen, sagt ”Inte i dag” och blivit kvar på en kaffe han inte hade tid med.

Zefi s'kishte gjetur kurrë një mënyrë të butë për t'i thënë se s'kishte asgjë, ndaj për katërmbëdhjetë vjet ishte ndalur çdo ditë te porta e saj, i kishte thënë “Sot jo” dhe ishte ulur për një kafe për të cilën s'kishte kohë.

Det var först när han kom till botten av väskan som han hittade det.

Vetëm kur arriti në fund të çantës e gjeti.

Ett enkelt kuvert, utan frimärke, adresserat med omsorgsfulla, darriga versaler: TILL ZEF BREVBÄRAREN.

Një zarf i thjeshtë, pa pullë, me adresën të shkruar me shkronja kapitale, të kujdesshme e të dridhura: PËR ZEFIN, POSTIERIN.

Någon på postkontoret måste ha stuckit in det bland räkningarna.

Dikush në postë duhet ta kishte futur fshehurazi mes faturave.

Han öppnade det stående mitt på gatan, något han inte en enda gång hade gjort med någons brev på trettioåtta år.

E hapi aty, në këmbë në mes të rrugës, gjë që në tridhjetë e tetë vjet s'e kishte bërë kurrë me letrën e askujt.

Det var fyra rader långt.

Kishte vetëm katër rreshta.

”Jag har länge vetat att det inte skulle komma fler brev från Bari”, började det.

“E kam ditur prej kohësh se nga Bari nuk do të vinin më letra,” niste ajo.

”Jag gick inte ut till grinden för postens skull.”

“Nuk dilja te porta për postën.”

”Tack för fjorton år av ’inte i dag’.”

“Të falënderoj për çdo ‘sot jo’ të këtyre katërmbëdhjetë viteve.”

Zef vek ihop brevet och stoppade det i bröstfickan, där han i trettioåtta år inte hade haft något annat än en penna.

Zefi e palosi letrën dhe e futi në xhepin e gjoksit, ku për tridhjetë e tetë vjet s'kishte mbajtur gjë tjetër përveç një stilolapsi.

Sedan gick han den sista sträckan av sin runda, med tårtan som han inte hade velat ha, fram till grinden där hon redan väntade med två koppar.

Pastaj, duke mbajtur tortën që s'e kishte dashur, e përshkoi pjesën e fundit të rrugës deri te porta ku ajo e priste tashmë me dy filxhanë.