Näsan korrigerad

Redan i oktober hade Fatos slutat skriva sina lektionsplaneringar med bläck.

Deri në tetor, Fatosi kishte hequr dorë nga shkrimi i planeve mësimore me stilolaps.

Ingenting han förberedde för klass 9C överlevde de första tio minuterna, och han var trött på att stryka över.

Asgjë nga ato që përgatiste për klasën 9C nuk u mbijetonte dhjetë minutave të para, dhe ishte lodhur duke prishur me vizë gjithçka që shkruante.

Han var tjugofyra, tio år yngre än någon annan lärare på skolan i Prizren, och eleverna hade känt vittring av det inom en vecka.

Ishte njëzet e katër vjeç, dhjetë vjet më i ri se çdo mësues tjetër i shkollës në Prizren, dhe nxënësit e kishin nuhatur këtë brenda një jave.

Det som oroade honom mest var ändå inte oväsendet utan Dren.

Megjithatë, ajo që e shqetësonte më shumë nuk ishte zhurma, por Dreni.

Dren satt längst bak med luvan uppe och huvudet böjt över en anteckningsbok, och han hade inte svarat på en enda fråga sedan september.

Dreni ulej në bankën e fundit me kapuçin në kokë, i përkulur mbi një fletore, dhe që nga shtatori nuk i ishte përgjigjur asnjë pyetjeje.

Fatos prövade allt som utbildningen hade rekommenderat: beröm, tålamod, ett lugnt ord efter lektionen, en plats längre fram.

Fatosi provoi gjithçka që i kishin rekomanduar në trajnime: lëvdata, durim, një fjalë mënjanë pas mësimit, një vend më afër dërrasës.

Dren tog emot allt detta med den artiga likgiltigheten hos någon som väntar på bussen.

Dreni i priti të gjitha me indiferencën e sjellshme të dikujt që pret autobusin.

Nexhmije, som hade undervisat i historia i salen bredvid i trettio år, sa åt Fatos att inte ta det personligt.

Mësuesja Nexhmije, e cila jepte histori në klasën ngjitur prej tridhjetë vitesh, i tha Fatosit të mos e merrte personalisht.

”De testar alltid de nya”, sa hon och doppade en kaka i kaffet.

“Të rinjtë i vënë gjithmonë në provë,” tha ajo, duke ngjyer një biskotë në kafe.

I november tappade Fatos till slut tålamodet och beslagtog anteckningsboken.

Në nëntor, Fatosit më në fund i humbi durimi dhe ia mori fletoren.

Han öppnade den samma kväll vid köksbordet, halvt beredd på fula ord, och hittade i stället sig själv.

E hapi atë mbrëmje te tryeza e kuzhinës, duke pritur gjysmë për gjysmë fjalë të pahijshme, dhe në vend të tyre gjeti veten.

Där fanns dussintals teckningar av honom: Fatos som pekade på kartan, Fatos som tappade kritan, Fatos som stirrade förtvivlat upp i taket medan pappersflygplan susade förbi.

Kishte dhjetëra vizatime të tij: Fatosi duke treguar hartën, Fatosi me shkumësin që i binte nga dora, Fatosi i dëshpëruar me sytë nga tavani, ndërsa pranë tij fluturonin aeroplanë letre.

De var elaka, träffsäkra och, det måste han erkänna, oerhört skickliga.

Ishin mizore, të sakta dhe, duhej ta pranonte, jashtëzakonisht të mira.

Ännu märkligare var att de hade förändrats under veckornas lopp.

Edhe më e çuditshme ishte se kishin ndryshuar me kalimin e javëve.

I september var han knappt mer än en nervös näsa och en slips; i november hade han händer, vanor, till och med sitt speciella sätt att dra upp ärmarna innan han skrev på tavlan.

Në shtator ai ishte thuajse vetëm një hundë nervoze dhe një kravatë; në nëntor kishte duar, zakone, madje edhe mënyrën e tij të veçantë si i përvishte mëngët para se të shkruante në dërrasë.

Man tecknar inte en människa så noggrant utan att verkligen iaktta henne.

Askush nuk e vizaton dikë me aq kujdes pa e vëzhguar.

Han lämnade tillbaka anteckningsboken nästa morgon utan kommentar, bortsett från en liten anteckning på sista sidan.

Ia ktheu fletoren të nesërmen në mëngjes pa asnjë koment, përveç një shënimi të vogël në faqen e fundit.

Där stod: ”Utmärkt arbete, men så stor är inte min näsa.”

Aty shkruante: “Punë e shkëlqyer, por hunda ime nuk është aq e madhe.”

Dren läste den, tittade upp och var, för första gången sedan september, mycket nära att le.

Dreni e lexoi, ngriti sytë dhe, për herë të parë që nga shtatori, gati sa nuk buzëqeshi.

Ingenting dramatiskt hände efter det, vilket passade Fatos; han hade slutat tro på dramatiska ögonblick.

Pas kësaj nuk ndodhi asgjë dramatike, gjë që i shkonte për shtat Fatosit; kishte pushuar së besuari te momentet dramatike.

Men Dren började svara på en och annan fråga, och en gång erbjöd han sig till och med att rita Kosovos floder på tavlan.

Por Dreni filloi t'u përgjigjej herë pas here pyetjeve, dhe një herë madje u ofrua vetë të vizatonte lumenjtë e Kosovës në dërrasë.

I slutet av läsåret gav klassen Fatos ett kort.

Në fund të vitit, klasa i dhuroi Fatosit një kartolinë.

På framsidan fanns en teckning av honom, med uppdragna ärmar och kritan i handen, och under den stod det med Drens små, noggranna bokstäver: ”Näsan korrigerad.”

Në ballinë ishte një vizatim i tij, me mëngët e përveshura dhe shkumësin në dorë, dhe poshtë, me shkrimin e vogël e të kujdesshëm të Drenit: “Hunda u korrigjua”.