Den här får du behålla

Åttahundra personer fick plats i Stora salen, och Bekim kände varenda stol.

Në Sallën e Madhe mund të uleshin tetëqind veta, dhe Bekimi i njihte të gjitha vendet një nga një.

Han visste vilka som knarrade, vilka som hade tuggummi gömt under armstödet och vilken av dem, på rad K, som kunde fällas upp utan förvarning och sluka en människa hel och hållen.

E dinte cilat kërcisnin, cilat kishin çamçakëz të ngjitur nën mbështetësen e krahut dhe cili, në rreshtin K, mbyllej papritur e të gëlltiste të tërin.

I elva år hade han städat den här salen mellan midnatt och sex, när universitetet tillhörde honom, väktarna och en och annan student som somnat på en soffa.

Për njëmbëdhjetë vjet e kishte pastruar këtë sallë nga mesnata deri në gjashtë, kur universiteti u përkiste vetëm atij, rojeve dhe ndonjë studenti që e kishte zënë gjumi mbi divan.

I dag satt han själv där, på rad F, i kostymen han hade köpt till sin brors bröllop och som nu satt en aning för trångt över axlarna.

Sot ishte ulur në të, në rreshtin F, me kostumin që e kishte blerë për dasmën e të vëllait dhe që tani i rrinte pak ngushtë te supet.

Det var inte direkt någon hemlighet.

Nuk ishte tamam sekret.

När Ardit kom in på universitetet hade Bekims mamma skrattat i telefonen från Peja i en hel minut: pojken skulle studera i den byggnad som hans far sopade.

Kur Arditin e pranuan, nëna e Bekimit kishte qeshur plot një minutë në telefon nga Peja: djali do të studionte në ndërtesën që e fshinte i ati.

Men under sin första termin hade Ardit försiktigt, utan att riktigt möta hans blick, frågat om hans far möjligen kunde flyttas till en annan byggnad.

Por në semestrin e parë, Arditi e kishte pyetur me kujdes, pa e parë drejt në sy, nëse të atin mund ta transferonin në një ndërtesë tjetër.

Det berodde inte på något särskilt, sa han; det var bara komplicerat.

Jo për ndonjë arsye, kishte thënë; thjesht ishte e ndërlikuar.

Bekim sa att han skulle se vad han kunde göra, gjorde ingenting, och ingen av dem tog upp saken igen.

Bekimi tha se do të shihte çfarë mund të bënte, nuk bëri asgjë, dhe asnjëri prej tyre nuk e hapi më atë temë.

Meddelandena började den vintern.

Mesazhet nisën atë dimër.

Bekim hittade det första på whiteboardtavlan i Hörsal 3 vid tvåtiden på natten, i en handstil som han hade känt sedan den var stor och sned: ”Har ätit ordentligt, oroa dig inte.”

Bekimi e gjeti të parin në tabelën e bardhë të Sallës 3, rreth orës dy të natës, me një shkrim që e njihte që kur ishte i madh e i shtrembër: “Hëngra si duhet, mos u shqetëso.”

Fler följde, aldrig mer än ett per natt: ”Tentan gick bra”, eller ”Mammas födelsedag på lördag, blommor!”, eller, en gång, efter en veckas tystnad, bara ”Förlåt”.

Pasuan të tjera, asnjëherë më shumë se një në natë: “Provimi shkoi mirë”, ose “Të shtunën është ditëlindja e mamit, lule!”, ose, një herë, pas një jave heshtjeje, thjesht “Më fal”.

Bekim läste vart och ett, torkade tavlan ren som hans arbete krävde och nämnde dem aldrig på söndagarna, när de åt tillsammans och pratade fotboll.

Bekimi i lexonte një nga një, e fshinte tabelën siç ia kërkonte puna, dhe nuk i përmendi kurrë të dielave, kur hanin bashkë e flisnin për futboll.

Det gjorde inte Ardit heller.

As Arditi.

Nu lästes namnen upp, i alfabetisk ordning och med heroisk möda, av en professor som uppenbarligen aldrig hade träffat de flesta av studenterna.

Tani emrat po lexoheshin me radhë alfabetike, me një përpjekje heroike, nga një profesor që, me sa dukej, shumicën e studentëve nuk i kishte parë kurrë.

Bekim missade själva ögonblicket, eftersom han tittade på Ardits ansikte i stället för att lyssna, så han började applådera en sekund för sent, ensam, in i en tystnad som fick flera huvuden på rad F att vända sig om.

Bekimi e humbi vetë çastin, sepse po i shihte fytyrën Arditit në vend që të dëgjonte, ndaj nisi të duartrokiste një sekondë me vonesë, i vetëm, në një heshtje që bëri disa koka në rreshtin F të ktheheshin nga ai.

Uppe på scenen hörde Ardit det och lyfte, utan att vända sig om, handen.

Në skenë, Arditi e dëgjoi dhe, pa u kthyer, ngriti dorën.

Efteråt, bland kåporna och fotografierna och släktingarna, tog Ardit sin far under armen och ledde honom, utan ett ord, genom korridoren till Hörsal 3.

Më pas, mes togave, fotografive dhe të afërmve, Arditi e kapi të atin për krahu dhe, pa thënë asnjë fjalë, e çoi nëpër korridor deri te Salla 3.

Salen var tom, och tavlan hade torkats av.

Salla ishte bosh dhe tabela ishte fshirë.

Bara en rad fanns kvar, i samma sneda handstil, stor nog att läsas från dörren: ”Den här får du behålla.”

Kishte mbetur vetëm një rresht, me të njëjtin shkrim të shtrembër, aq i madh sa lexohej që nga dera: “Këtë mund ta mbash.”

Bekims hand for till fickan efter trasan som han hade burit med sig varje natt i elva år.

Dora e Bekimit shkoi vetvetiu te xhepi, për leckën që e kishte mbajtur me vete çdo natë për njëmbëdhjetë vjet.

För en gångs skull fanns den inte där.

Këtë herë, për çudi, nuk ishte aty.