Naso corretto

A ottobre Fatos aveva già smesso di scrivere a penna i suoi piani di lezione.

Deri në tetor, Fatosi kishte hequr dorë nga shkrimi i planeve mësimore me stilolaps.

Niente di ciò che preparava per la 9C sopravviveva ai primi dieci minuti, ed era stanco di riempire le pagine di cancellature.

Asgjë nga ato që përgatiste për klasën 9C nuk u mbijetonte dhjetë minutave të para, dhe ishte lodhur duke prishur me vizë gjithçka që shkruante.

Aveva ventiquattro anni, dieci meno di qualunque altro insegnante della scuola di Prizren, e gli studenti l'avevano fiutato nel giro di una settimana.

Ishte njëzet e katër vjeç, dhjetë vjet më i ri se çdo mësues tjetër i shkollës në Prizren, dhe nxënësit e kishin nuhatur këtë brenda një jave.

Ciò che lo preoccupava di più, però, non era il chiasso, ma Dren.

Megjithatë, ajo që e shqetësonte më shumë nuk ishte zhurma, por Dreni.

Dren sedeva all'ultimo banco con il cappuccio tirato su e la testa china su un quaderno, e da settembre non aveva risposto a una sola domanda.

Dreni ulej në bankën e fundit me kapuçin në kokë, i përkulur mbi një fletore, dhe që nga shtatori nuk i ishte përgjigjur asnjë pyetjeje.

Fatos provò tutto ciò che gli avevano consigliato durante la formazione: lodi, pazienza, due parole in disparte dopo la lezione, un banco più avanti.

Fatosi provoi gjithçka që i kishin rekomanduar në trajnime: lëvdata, durim, një fjalë mënjanë pas mësimit, një vend më afër dërrasës.

Dren accolse ciascuna di queste cose con la cortese indifferenza di chi aspetta l'autobus.

Dreni i priti të gjitha me indiferencën e sjellshme të dikujt që pret autobusin.

La professoressa Nexhmije, che da trent'anni insegnava storia nell'aula accanto, disse a Fatos di non prenderla sul personale.

Mësuesja Nexhmije, e cila jepte histori në klasën ngjitur prej tridhjetë vitesh, i tha Fatosit të mos e merrte personalisht.

«Mettono sempre alla prova quelli nuovi», disse, inzuppando un biscotto nel caffè.

“Të rinjtë i vënë gjithmonë në provë,” tha ajo, duke ngjyer një biskotë në kafe.

A novembre Fatos perse finalmente la pazienza e gli sequestrò il quaderno.

Në nëntor, Fatosit më në fund i humbi durimi dhe ia mori fletoren.

Quella sera lo aprì al tavolo di cucina, aspettandosi quasi delle parolacce, e invece ci trovò se stesso.

E hapi atë mbrëmje te tryeza e kuzhinës, duke pritur gjysmë për gjysmë fjalë të pahijshme, dhe në vend të tyre gjeti veten.

C'erano decine di disegni che lo ritraevano: Fatos che indicava la carta geografica, Fatos a cui cadeva il gesso, Fatos che fissava il soffitto disperato mentre gli sfrecciavano accanto aeroplanini di carta.

Kishte dhjetëra vizatime të tij: Fatosi duke treguar hartën, Fatosi me shkumësin që i binte nga dora, Fatosi i dëshpëruar me sytë nga tavani, ndërsa pranë tij fluturonin aeroplanë letre.

Erano crudeli, precisi e, doveva ammetterlo, straordinariamente riusciti.

Ishin mizore, të sakta dhe, duhej ta pranonte, jashtëzakonisht të mira.

Cosa ancora più strana, erano cambiati col passare delle settimane.

Edhe më e çuditshme ishte se kishin ndryshuar me kalimin e javëve.

A settembre lui era poco più di un naso nervoso e una cravatta; a novembre aveva mani, abitudini, perfino quel suo modo particolare di rimboccarsi le maniche prima di scrivere alla lavagna.

Në shtator ai ishte thuajse vetëm një hundë nervoze dhe një kravatë; në nëntor kishte duar, zakone, madje edhe mënyrën e tij të veçantë si i përvishte mëngët para se të shkruante në dërrasë.

Nessuno disegna una persona con tanta cura senza osservarla attentamente.

Askush nuk e vizaton dikë me aq kujdes pa e vëzhguar.

La mattina dopo gli restituì il quaderno senza commenti, a parte una piccola nota sull'ultima pagina.

Ia ktheu fletoren të nesërmen në mëngjes pa asnjë koment, përveç një shënimi të vogël në faqen e fundit.

Diceva: «Ottimo lavoro, ma il mio naso non è così grande.»

Aty shkruante: “Punë e shkëlqyer, por hunda ime nuk është aq e madhe.”

Dren la lesse, alzò gli occhi e, per la prima volta da settembre, per poco non sorrise.

Dreni e lexoi, ngriti sytë dhe, për herë të parë që nga shtatori, gati sa nuk buzëqeshi.

Dopo non accadde niente di clamoroso, e a Fatos andava bene così: aveva smesso di credere ai momenti clamorosi.

Pas kësaj nuk ndodhi asgjë dramatike, gjë që i shkonte për shtat Fatosit; kishte pushuar së besuari te momentet dramatike.

Ma Dren cominciò a rispondere a qualche domanda ogni tanto, e una volta si offrì perfino di disegnare alla lavagna i fiumi del Kosovo.

Por Dreni filloi t'u përgjigjej herë pas here pyetjeve, dhe një herë madje u ofrua vetë të vizatonte lumenjtë e Kosovës në dërrasë.

Alla fine dell'anno, la classe regalò a Fatos un biglietto.

Në fund të vitit, klasa i dhuroi Fatosit një kartolinë.

Sul davanti c'era un suo ritratto, le maniche rimboccate e il gesso in mano, e sotto, nella calligrafia minuta e accurata di Dren: «Naso corretto.»

Në ballinë ishte një vizatim i tij, me mëngët e përveshura dhe shkumësin në dorë, dhe poshtë, me shkrimin e vogël e të kujdesshëm të Drenit: “Hunda u korrigjua”.