Μόνο αυτή τη φορά

Ο πατέρας μου, απ' όσο ξέρω, δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ τη λέξη «αγάπη» για σκύλο.

Babai im, me sa di unë, nuk e ka përdorur kurrë fjalën “dashuri” për një qen.

Ο Μπάλο, στο δικό του λεξιλόγιο, ήταν σκύλος φύλακας: ζούσε έξω, έτρωγε ό,τι περίσσευε και δεν είχε καμία δουλειά να πατήσει πόδι στα πλακάκια της κουζίνας.

Balo, në fjalorin e tij, ishte qen roje: jetonte jashtë, hante ç'mbetej nga tryeza dhe nuk kishte punë të vinte këmbë në pllakat e kuzhinës.

Αυτή ήταν η επίσημη θέση, και σε δεκατέσσερα χρόνια δεν είχε αναθεωρηθεί ποτέ.

Ky ishte qëndrimi zyrtar, dhe në katërmbëdhjetë vjet nuk ishte rishikuar kurrë.

Κι όμως, όταν γύρισα από το Λονδίνο εκείνον τον Αύγουστο, πρόσεξα ότι τα αποφάγια περιλάμβαναν πλέον ολόκληρα κοτόστηθα και ότι η κουβέρτα στο σκυλόσπιτο παρουσίαζε μια εντυπωσιακή ομοιότητα με το καλό χειμωνιάτικο παλτό του πατέρα μου.

E megjithatë, kur u ktheva nga Londra atë gusht, vura re se tepricat tani përfshinin gjoksa të tëra pule, dhe se ajo që shtrohej në kolibe kishte një ngjashmëri të habitshme me pallton e mirë dimërore të babait.

Η καταιγίδα ξέσπασε την τέταρτη νύχτα μου, όπως ξεσπούν οι καταιγίδες στη Σκόδρα το καλοκαίρι: μονομιάς, σαν να είχε αναποδογυρίσει κάποιος τον ουρανό.

Stuhia erdhi natën e katërt që isha aty, ashtu siç vijnë stuhitë në Shkodër në verë: befas, sikur dikush të kishte përmbysur qiellin.

Ο Μπάλο, που ήταν κουφός σε όλα εκτός από τις βροντές, όρμησε στην αυλόπορτα, κι η αυλόπορτα, που είχα ξεχάσει να μανταλώσω, υποχώρησε.

Balo, që ishte i shurdhër për gjithçka përveç bubullimave, u sul mbi portë, dhe porta, të cilën unë kisha harruar ta mbyllja me shul, u hap.

Ώσπου να βγω στην αυλή, δεν υπήρχε εκεί τίποτα άλλο παρά μόνο βροχή.

Kur dola në oborr, aty s'kishte asgjë tjetër veç shiut.

Ο πατέρας μου εμφανίστηκε πίσω μου με πιτζάμες και λαστιχένιες μπότες, κρατώντας έναν φακό, και δεν ρώτησε ποιος έφταιγε, πράγμα χειρότερο απ' ό,τι αν είχε ρωτήσει.

Babai u shfaq pas meje me pizhame e me çizme gome, me një llambë xhepi në dorë, dhe nuk pyeti se kujt i takonte faji, gjë që ishte më keq sesa ta kishte pyetur.

Περπατήσαμε ώρες ολόκληρες σε δρόμους που είχαν γίνει ρηχά ποτάμια, περνώντας μπροστά από καφενεία με κατεβασμένα ρολά και ποδήλατα παρατημένα στους τοίχους.

Ecëm me orë të tëra nëpër rrugë që ishin kthyer në lumenj të cekët, pranë kafeneve me qepenë të ulur dhe biçikletave të braktisura pas mureve.

Φώναζε το όνομα του σκύλου με μια φωνή που είχα να την ακούσω από τότε που ήμουν έξι χρονών και είχα ξεμακρύνει στο παζάρι.

E thërriste qenin në emër me një zë që nuk e kisha dëgjuar që kur isha gjashtë vjeçe dhe kisha humbur në pazar.

«Είναι κουφός, μπαμπά», είπα μαλακά.

“Është i shurdhër, baba,” i thashë me butësi.

«Δεν σε ακούει.»

“Nuk të dëgjon.”

«Εμένα θα μ' ακούσει», είπε ο πατέρας μου, και συνέχισε να φωνάζει.

“Mua do të më dëgjojë,” tha babai, dhe vazhdoi ta thërriste.

Το μυστήριο το έλυσε ο φούρναρης της οδού Κολ Ιντρομένο, που σήκωνε τα ρολά του στις τέσσερις τα ξημερώματα.

Ishte furrtari në rrugën Kolë Idromeno, që po ngrinte qepenët në katër të mëngjesit, ai që e zgjidhi misterin.

«Ο γέρικος σκύλος;» είπε.

“Qeni plak?” tha ai.

«Δοκιμάστε στη στάση των μικρολεωφορείων.»

“Provoni te stacioni i furgonave.”

«Ο πατέρας σου τον πάει εκεί βόλτα κάθε βράδυ στις επτά.»

“Babai yt e çon atje çdo mbrëmje në orën shtatë.”

Κοίταξα τον πατέρα μου, που είχε ανακαλύψει ξαφνικά κάτι συναρπαστικό στη δέσμη του φακού του.

E pashë babanë, i cili papritur kishte gjetur diçka tepër interesante në rrezen e llambës.

Στις επτά έφτανε κάποτε το μικρολεωφορείο από τα Τίρανα, εκείνο με το οποίο γύριζα σπίτι κάθε Παρασκευή τα τέσσερα χρόνια των σπουδών μου.

Në orën shtatë mbërrinte dikur furgoni nga Tirana, ai me të cilin kthehesha në shtëpi çdo të premte gjatë katër viteve të universitetit.

Κανείς από τους δυο μας δεν είπε κουβέντα γι' αυτό.

Asnjëri prej nesh nuk tha asgjë për këtë.

Ο Μπάλο ήταν ξαπλωμένος κάτω από το παγκάκι της στάσης, μουσκεμένος και τρέμοντας, με τη μουσούδα στραμμένη στον άδειο δρόμο προς τα Τίρανα.

Balo ishte shtrirë nën stolin e stacionit, i qullur dhe duke u dridhur, me turirin drejtuar nga rruga e zbrazët që të çonte në Tiranë.

Ο πατέρας μου γονάτισε μέσα σε μια λακκούβα, έβγαλε το μπουφάν του, τύλιξε μ' αυτό τον σκύλο και τον αποκάλεσε ηλίθιο, πολύ τρυφερά, αρκετές φορές.

Babai u gjunjëzua në një pellg, hoqi xhaketën, e mbështolli qenin me të dhe e quajti budalla, me shumë butësi, disa herë rresht.

Στο σπίτι σκούπισε τον Μπάλο με μια πετσέτα που θυμόμουν από τα παιδικά μου χρόνια και ανακοίνωσε ότι, δεδομένων των περιστάσεων, ο σκύλος μπορούσε να κοιμηθεί στον διάδρομο, μόνο αυτή τη φορά.

Në shtëpi e thau Balon me një peshqir që e mbaja mend nga fëmijëria dhe deklaroi se, duke pasur parasysh rrethanat, qeni mund të flinte në korridor, vetëm këtë herë.

Από τότε έχω πάει σπίτι δύο φορές.

Që atëherë kam qenë dy herë në shtëpi.

Απ' ό,τι μπορώ να καταλάβω, το «μόνο αυτή τη φορά» κρατάει ακόμα.

Me sa shoh, ai “vetëm këtë herë” vazhdon ende.