Όχι σήμερα

Σαράντα δύο αποστολές περίμεναν τον Ζεφ το τελευταίο του πρωινό, και σχεδόν όλες ήταν απ' αυτές που δεν τις περιμένει κανείς: λογαριασμοί ρεύματος, αντίγραφα κίνησης λογαριασμού, ένα δέμα με θήκες κινητών από μια αποθήκη στην άλλη άκρη του κόσμου.

Në mëngjesin e tij të fundit, Zefin e prisnin dyzet e dy dërgesa, pothuajse të gjitha nga ato që s'i pret askush: fatura rryme, pasqyra bankare, një pako me këllëfë telefonash nga një magazinë në anën tjetër të botës.

Τις ταξινόμησε όπως έκανε επί τριάντα οχτώ χρόνια: όρθιος, κουνώντας βουβά τα χείλη, με τα δάχτυλα λίγο πιο γρήγορα από τα μάτια.

I ndau ashtu siç e kishte bërë për tridhjetë e tetë vjet: në këmbë, duke lëvizur buzët pa zë, me gishtat pak më të shpejtë se sytë.

Το ταχυδρομείο της Σκόδρας του είχε προτείνει ένα μικρό πάρτι, μια τούρτα από το ζαχαροπλαστείο της γωνίας και το απόγευμα ελεύθερο· εκείνος είχε δεχτεί την τούρτα και είχε αρνηθεί ευγενικά τα υπόλοιπα.

Posta e Shkodrës i kishte ofruar një festë të vogël, një tortë nga pastiçeria e qoshes dhe pasditen të lirë; ai e kishte pranuar tortën dhe, me mirësjellje, i kishte refuzuar të tjerat.

Δεν ήταν πάντα έτσι.

Nuk kishte qenë gjithmonë kështu.

Τη δεκαετία του '90, όταν οι μισοί νέοι της πόλης είχαν περάσει τη θάλασσα για την Ιταλία ή τα βουνά με τα πόδια για την Ελλάδα, ο Ζεφ ήταν ο πιο πολυπόθητος άνθρωπος σε κάθε δρόμο.

Në vitet nëntëdhjetë, kur gjysma e djemve të qytetit kishin kapërcyer detin për në Itali ose malet më këmbë për në Greqi, Zefi kishte qenë njeriu më i pritur në çdo rrugë.

Οι μανάδες τον περίμεναν στις αυλόπορτες, και κάποιες φιλούσαν τους φακέλους πριν τους ανοίξουν.

Nënat e prisnin te portat, e disa i puthnin zarfet para se t'i hapnin.

Μερικές, που δεν είχαν μάθει ποτέ να διαβάζουν, του ζητούσαν να τους διαβάσει τις επιστολές φωναχτά, κι εκείνος το έκανε με φωνή χαμηλή και σταθερή, σαν να περνούσαν οι λέξεις από μέσα του χωρίς να αφήνουν σημάδι.

Disa, që s'kishin mësuar kurrë të lexonin, i luteshin t'ua lexonte letrat, dhe ai e bënte këtë me zë të ulët e të njëtrajtshëm, sikur fjalët të kalonin përmes tij pa lënë gjurmë.

Σε κανέναν δεν είχε πει ποτέ ότι, στην πραγματικότητα, άφηναν.

Askujt s'i kishte thënë kurrë se, në të vërtetë, linin gjurmë.

Το τελευταίο σπίτι της διαδρομής του ήταν της Ντράντε Κόλα, που ήταν ενενήντα ενός χρονών και δεν είχε λάβει προσωπικό γράμμα εδώ και δεκατέσσερα χρόνια.

Shtëpia e fundit ku mbërrinte çdo ditë ishte e Drande Kolës, e cila ishte nëntëdhjetë e një vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vjetësh nuk kishte marrë asnjë letër personale.

Ο γιος της έγραφε από το Μπάρι κάθε μήνα επί μια δεκαετία, κι ύστερα, κάποιον χειμώνα, χωρίς ούτε μια λέξη εξήγησης, είχε σταματήσει.

I biri i kishte shkruar nga Bari çdo muaj për dhjetë vjet, e pastaj, një dimër, pa asnjë fjalë shpjegimi, kishte pushuar.

Ο Ζεφ δεν είχε βρει ποτέ έναν μαλακό τρόπο να της πει ότι δεν υπήρχε τίποτα, γι' αυτό επί δεκατέσσερα χρόνια σταματούσε κάθε μέρα στην αυλόπορτά της, έλεγε «Όχι σήμερα» και καθόταν για έναν καφέ που δεν είχε χρόνο να πιει.

Zefi s'kishte gjetur kurrë një mënyrë të butë për t'i thënë se s'kishte asgjë, ndaj për katërmbëdhjetë vjet ishte ndalur çdo ditë te porta e saj, i kishte thënë “Sot jo” dhe ishte ulur për një kafe për të cilën s'kishte kohë.

Μόνο όταν έφτασε στον πάτο της τσάντας το βρήκε.

Vetëm kur arriti në fund të çantës e gjeti.

Ένας απλός φάκελος, χωρίς γραμματόσημο, με τη διεύθυνση γραμμένη με προσεγμένα, τρεμάμενα κεφαλαία: ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΕΦ, ΤΟΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Një zarf i thjeshtë, pa pullë, me adresën të shkruar me shkronja kapitale, të kujdesshme e të dridhura: PËR ZEFIN, POSTIERIN.

Κάποιος στο ταχυδρομείο θα τον είχε γλιστρήσει κρυφά ανάμεσα στους λογαριασμούς.

Dikush në postë duhet ta kishte futur fshehurazi mes faturave.

Τον άνοιξε εκεί, όρθιος στη μέση του δρόμου, κάτι που σε τριάντα οχτώ χρόνια δεν είχε κάνει ούτε μία φορά με το γράμμα κανενός.

E hapi aty, në këmbë në mes të rrugës, gjë që në tridhjetë e tetë vjet s'e kishte bërë kurrë me letrën e askujt.

Είχε τέσσερις γραμμές όλες κι όλες.

Kishte vetëm katër rreshta.

«Το ξέρω εδώ και καιρό πως από το Μπάρι δεν θα έρθουν άλλα γράμματα», άρχιζε.

“E kam ditur prej kohësh se nga Bari nuk do të vinin më letra,” niste ajo.

«Δεν έβγαινα στην αυλόπορτα για το ταχυδρομείο.»

“Nuk dilja te porta për postën.”

«Σ' ευχαριστώ για δεκατέσσερα χρόνια “όχι σήμερα”.»

“Të falënderoj për çdo ‘sot jo’ të këtyre katërmbëdhjetë viteve.”

Ο Ζεφ δίπλωσε το γράμμα και το έβαλε στο τσεπάκι στο στήθος, όπου επί τριάντα οχτώ χρόνια δεν κρατούσε τίποτε άλλο εκτός από ένα στυλό.

Zefi e palosi letrën dhe e futi në xhepin e gjoksit, ku për tridhjetë e tetë vjet s'kishte mbajtur gjë tjetër përveç një stilolapsi.

Ύστερα, κρατώντας την τούρτα που δεν είχε θελήσει, περπάτησε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής του ως την αυλόπορτα όπου εκείνη τον περίμενε ήδη με δύο φλιτζάνια.

Pastaj, duke mbajtur tortën që s'e kishte dashur, e përshkoi pjesën e fundit të rrugës deri te porta ku ajo e priste tashmë me dy filxhanë.