Αυτό μπορείς να το κρατήσεις

Στη Μεγάλη Αίθουσα χωρούσαν οχτακόσιοι άνθρωποι, κι ο Μπεκίμ ήξερε κάθε θέση.

Në Sallën e Madhe mund të uleshin tetëqind veta, dhe Bekimi i njihte të gjitha vendet një nga një.

Ήξερε ποιες έτριζαν, ποιες έκρυβαν τσίχλες κάτω από το μπράτσο και ποια, στη σειρά K, διπλωνόταν χωρίς προειδοποίηση και κατάπινε τον άνθρωπο ολόκληρο.

E dinte cilat kërcisnin, cilat kishin çamçakëz të ngjitur nën mbështetësen e krahut dhe cili, në rreshtin K, mbyllej papritur e të gëlltiste të tërin.

Επί έντεκα χρόνια καθάριζε αυτή την αίθουσα από τα μεσάνυχτα ως τις έξι, τις ώρες που το πανεπιστήμιο ανήκε σ' εκείνον, στους φύλακες και σε κάποιον φοιτητή που τον είχε πάρει ο ύπνος σε έναν καναπέ.

Për njëmbëdhjetë vjet e kishte pastruar këtë sallë nga mesnata deri në gjashtë, kur universiteti u përkiste vetëm atij, rojeve dhe ndonjë studenti që e kishte zënë gjumi mbi divan.

Σήμερα καθόταν σ' αυτήν, στη σειρά F, με το κοστούμι που είχε αγοράσει για τον γάμο του αδελφού του και που τώρα του έπεφτε λίγο στενό στους ώμους.

Sot ishte ulur në të, në rreshtin F, me kostumin që e kishte blerë për dasmën e të vëllait dhe që tani i rrinte pak ngushtë te supet.

Δεν ήταν ακριβώς μυστικό.

Nuk ishte tamam sekret.

Όταν ο Αρντίτ πέρασε στη σχολή, η μητέρα του Μπεκίμ γελούσε στο τηλέφωνο από το Πετς ένα ολόκληρο λεπτό: το αγόρι θα σπούδαζε στο κτίριο που σκούπιζε ο πατέρας του.

Kur Arditin e pranuan, nëna e Bekimit kishte qeshur plot një minutë në telefon nga Peja: djali do të studionte në ndërtesën që e fshinte i ati.

Όμως στο πρώτο του εξάμηνο ο Αρντίτ είχε ρωτήσει, προσεκτικά, αποφεύγοντας να τον κοιτάξει στα μάτια, αν θα μπορούσε ο πατέρας του να μετατεθεί σε άλλο κτίριο.

Por në semestrin e parë, Arditi e kishte pyetur me kujdes, pa e parë drejt në sy, nëse të atin mund ta transferonin në një ndërtesë tjetër.

Δεν ήταν για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, είπε· απλώς ήταν περίπλοκο.

Jo për ndonjë arsye, kishte thënë; thjesht ishte e ndërlikuar.

Ο Μπεκίμ είπε ότι θα έβλεπε τι μπορούσε να κάνει, δεν έκανε τίποτα, και κανείς από τους δύο δεν ξανάνοιξε το θέμα.

Bekimi tha se do të shihte çfarë mund të bënte, nuk bëri asgjë, dhe asnjëri prej tyre nuk e hapi më atë temë.

Τα μηνύματα άρχισαν εκείνον τον χειμώνα.

Mesazhet nisën atë dimër.

Ο Μπεκίμ βρήκε το πρώτο στον λευκό πίνακα του Αμφιθεάτρου 3 γύρω στις δύο τα ξημερώματα, γραμμένο με έναν γραφικό χαρακτήρα που τον ήξερε από τότε που ήταν μεγάλος και στραβός: «Έφαγα κανονικά, μην ανησυχείς.»

Bekimi e gjeti të parin në tabelën e bardhë të Sallës 3, rreth orës dy të natës, me një shkrim që e njihte që kur ishte i madh e i shtrembër: “Hëngra si duhet, mos u shqetëso.”

Ακολούθησαν κι άλλα, ποτέ περισσότερα από ένα τη νύχτα: «Η εξέταση πήγε καλά» ή «Γενέθλια της μαμάς το Σάββατο, λουλούδια!» ή, μια φορά, ύστερα από μια εβδομάδα σιωπής, απλώς «Συγγνώμη».

Pasuan të tjera, asnjëherë më shumë se një në natë: “Provimi shkoi mirë”, ose “Të shtunën është ditëlindja e mamit, lule!”, ose, një herë, pas një jave heshtjeje, thjesht “Më fal”.

Ο Μπεκίμ τα διάβαζε ένα ένα, έσβηνε τον πίνακα όπως απαιτούσε η δουλειά του, και δεν τα ανέφερε ποτέ τις Κυριακές, όταν έτρωγαν μαζί και μιλούσαν για ποδόσφαιρο.

Bekimi i lexonte një nga një, e fshinte tabelën siç ia kërkonte puna, dhe nuk i përmendi kurrë të dielave, kur hanin bashkë e flisnin për futboll.

Ούτε κι ο Αρντίτ.

As Arditi.

Τώρα τα ονόματα διαβάζονταν αλφαβητικά, με ηρωική προσπάθεια, από έναν καθηγητή που προφανώς δεν είχε δει ποτέ τους περισσότερους φοιτητές.

Tani emrat po lexoheshin me radhë alfabetike, me një përpjekje heroike, nga një profesor që, me sa dukej, shumicën e studentëve nuk i kishte parë kurrë.

Ο Μπεκίμ έχασε την ίδια τη στιγμή, γιατί κοίταζε το πρόσωπο του Αρντίτ αντί να ακούει, κι έτσι άρχισε να χειροκροτεί ένα δευτερόλεπτο αργότερα, μόνος, μέσα σε μια σιωπή που έκανε αρκετά κεφάλια στη σειρά F να γυρίσουν.

Bekimi e humbi vetë çastin, sepse po i shihte fytyrën Arditit në vend që të dëgjonte, ndaj nisi të duartrokiste një sekondë me vonesë, i vetëm, në një heshtje që bëri disa koka në rreshtin F të ktheheshin nga ai.

Πάνω στη σκηνή, ο Αρντίτ το άκουσε και, χωρίς να γυρίσει, σήκωσε το χέρι του.

Në skenë, Arditi e dëgjoi dhe, pa u kthyer, ngriti dorën.

Αργότερα, ανάμεσα στις τηβέννους, τις φωτογραφίες και τους συγγενείς, ο Αρντίτ έπιασε τον πατέρα του από το μπράτσο και τον οδήγησε, χωρίς λέξη, στον διάδρομο ως το Αμφιθέατρο 3.

Më pas, mes togave, fotografive dhe të afërmve, Arditi e kapi të atin për krahu dhe, pa thënë asnjë fjalë, e çoi nëpër korridor deri te Salla 3.

Η αίθουσα ήταν άδεια, κι ο πίνακας είχε σβηστεί.

Salla ishte bosh dhe tabela ishte fshirë.

Είχε μείνει μόνο μια γραμμή, με τα ίδια στραβά γράμματα, αρκετά μεγάλα για να διαβάζονται από την πόρτα: «Αυτό μπορείς να το κρατήσεις.»

Kishte mbetur vetëm një rresht, me të njëjtin shkrim të shtrembër, aq i madh sa lexohej që nga dera: “Këtë mund ta mbash.”

Το χέρι του Μπεκίμ πήγε στην τσέπη του για το πανί που κουβαλούσε κάθε νύχτα επί έντεκα χρόνια.

Dora e Bekimit shkoi vetvetiu te xhepi, për leckën që e kishte mbajtur me vete çdo natë për njëmbëdhjetë vjet.

Αυτή τη φορά, κατ' εξαίρεση, δεν ήταν εκεί.

Këtë herë, për çudi, nuk ishte aty.