Η μύτη διορθώθηκε

Ως τον Οκτώβριο, ο Φατός είχε σταματήσει να γράφει τα σχέδια μαθήματος με στιλό.

Deri në tetor, Fatosi kishte hequr dorë nga shkrimi i planeve mësimore me stilolaps.

Τίποτα απ' όσα ετοίμαζε για την τάξη 9Γ δεν επιβίωνε πέρα από τα πρώτα δέκα λεπτά, και είχε βαρεθεί να τα διαγράφει όλα.

Asgjë nga ato që përgatiste për klasën 9C nuk u mbijetonte dhjetë minutave të para, dhe ishte lodhur duke prishur me vizë gjithçka që shkruante.

Ήταν είκοσι τεσσάρων χρονών, μια δεκαετία νεότερος από κάθε άλλο καθηγητή στο σχολείο του Πρίζρεν, και οι μαθητές το είχαν μυριστεί μέσα σε μια εβδομάδα.

Ishte njëzet e katër vjeç, dhjetë vjet më i ri se çdo mësues tjetër i shkollës në Prizren, dhe nxënësit e kishin nuhatur këtë brenda një jave.

Εκείνο όμως που τον ανησυχούσε περισσότερο δεν ήταν η φασαρία, αλλά ο Ντρεν.

Megjithatë, ajo që e shqetësonte më shumë nuk ishte zhurma, por Dreni.

Ο Ντρεν καθόταν στο τελευταίο θρανίο με την κουκούλα φορεμένη και το κεφάλι σκυμμένο πάνω από ένα τετράδιο, και από τον Σεπτέμβριο δεν είχε απαντήσει ούτε σε μία ερώτηση.

Dreni ulej në bankën e fundit me kapuçin në kokë, i përkulur mbi një fletore, dhe që nga shtatori nuk i ishte përgjigjur asnjë pyetjeje.

Ο Φατός δοκίμασε όλα όσα του είχαν συστήσει στην εκπαίδευσή του: επαίνους, υπομονή, μια κουβέντα ιδιαιτέρως μετά το μάθημα, μια θέση πιο κοντά στον πίνακα.

Fatosi provoi gjithçka që i kishin rekomanduar në trajnime: lëvdata, durim, një fjalë mënjanë pas mësimit, një vend më afër dërrasës.

Ο Ντρεν τα δέχτηκε όλα με την ευγενική αδιαφορία κάποιου που περιμένει το λεωφορείο.

Dreni i priti të gjitha me indiferencën e sjellshme të dikujt që pret autobusin.

Η κυρία Νετζμίγε, που δίδασκε ιστορία στη διπλανή αίθουσα εδώ και τριάντα χρόνια, είπε στον Φατός να μην το πάρει προσωπικά.

Mësuesja Nexhmije, e cila jepte histori në klasën ngjitur prej tridhjetë vitesh, i tha Fatosit të mos e merrte personalisht.

«Πάντα δοκιμάζουν τους καινούργιους», είπε, βουτώντας ένα μπισκότο στον καφέ της.

“Të rinjtë i vënë gjithmonë në provë,” tha ajo, duke ngjyer një biskotë në kafe.

Τον Νοέμβριο, ο Φατός έχασε τελικά την υπομονή του και κατάσχεσε το τετράδιο.

Në nëntor, Fatosit më në fund i humbi durimi dhe ia mori fletoren.

Το άνοιξε εκείνο το βράδυ στο τραπέζι της κουζίνας του, μισοπεριμένοντας να βρει βρισιές, και αντ' αυτού βρήκε τον εαυτό του.

E hapi atë mbrëmje te tryeza e kuzhinës, duke pritur gjysmë për gjysmë fjalë të pahijshme, dhe në vend të tyre gjeti veten.

Υπήρχαν δεκάδες σκίτσα του: ο Φατός να δείχνει τον χάρτη, ο Φατός να του πέφτει η κιμωλία, ο Φατός να κοιτάζει απελπισμένος το ταβάνι ενώ δίπλα του πετούσαν χάρτινα αεροπλανάκια.

Kishte dhjetëra vizatime të tij: Fatosi duke treguar hartën, Fatosi me shkumësin që i binte nga dora, Fatosi i dëshpëruar me sytë nga tavani, ndërsa pranë tij fluturonin aeroplanë letre.

Ήταν σκληρά, ακριβή και, έπρεπε να το παραδεχτεί, εξαιρετικά καλά.

Ishin mizore, të sakta dhe, duhej ta pranonte, jashtëzakonisht të mira.

Ακόμα πιο παράξενο ήταν ότι είχαν αλλάξει με το πέρασμα των εβδομάδων.

Edhe më e çuditshme ishte se kishin ndryshuar me kalimin e javëve.

Τον Σεπτέμβριο δεν ήταν παρά μια νευρική μύτη και μια γραβάτα· ως τον Νοέμβριο είχε χέρια, συνήθειες, ακόμα και τον χαρακτηριστικό του τρόπο να σηκώνει τα μανίκια πριν γράψει στον πίνακα.

Në shtator ai ishte thuajse vetëm një hundë nervoze dhe një kravatë; në nëntor kishte duar, zakone, madje edhe mënyrën e tij të veçantë si i përvishte mëngët para se të shkruante në dërrasë.

Κανείς δεν σχεδιάζει κάποιον με τόση προσοχή αν δεν τον παρατηρεί.

Askush nuk e vizaton dikë me aq kujdes pa e vëzhguar.

Του επέστρεψε το τετράδιο το επόμενο πρωί χωρίς κανένα σχόλιο, εκτός από ένα μικρό σημείωμα στην τελευταία σελίδα.

Ia ktheu fletoren të nesërmen në mëngjes pa asnjë koment, përveç një shënimi të vogël në faqen e fundit.

Έγραφε: «Εξαιρετική δουλειά, αλλά η μύτη μου δεν είναι τόσο μεγάλη.»

Aty shkruante: “Punë e shkëlqyer, por hunda ime nuk është aq e madhe.”

Ο Ντρεν το διάβασε, σήκωσε το βλέμμα και, για πρώτη φορά από τον Σεπτέμβριο, παραλίγο να χαμογελάσει.

Dreni e lexoi, ngriti sytë dhe, për herë të parë që nga shtatori, gati sa nuk buzëqeshi.

Τίποτα δραματικό δεν συνέβη μετά από αυτό, κάτι που βόλευε τον Φατός· είχε πάψει να πιστεύει στις δραματικές στιγμές.

Pas kësaj nuk ndodhi asgjë dramatike, gjë që i shkonte për shtat Fatosit; kishte pushuar së besuari te momentet dramatike.

Όμως ο Ντρεν άρχισε να απαντά σε καμιά ερώτηση πού και πού, και μια φορά προσφέρθηκε μάλιστα να σχεδιάσει τα ποτάμια του Κοσόβου στον πίνακα.

Por Dreni filloi t'u përgjigjej herë pas here pyetjeve, dhe një herë madje u ofrua vetë të vizatonte lumenjtë e Kosovës në dërrasë.

Στο τέλος της χρονιάς, η τάξη χάρισε στον Φατός μια κάρτα.

Në fund të vitit, klasa i dhuroi Fatosit një kartolinë.

Στο εξώφυλλο υπήρχε ένα σκίτσο του, με σηκωμένα μανίκια και κιμωλία στο χέρι, και από κάτω, με τα μικρά, προσεγμένα γράμματα του Ντρεν: «Η μύτη διορθώθηκε.»

Në ballinë ishte një vizatim i tij, me mëngët e përveshura dhe shkumësin në dorë, dhe poshtë, me shkrimin e vogël e të kujdesshëm të Drenit: “Hunda u korrigjua”.