Το μπλε κουνελάκι

Πόσο δύσκολο θα μπορούσε να είναι ένα μικρό μωρό;

Sa e vështirë mund të ishte një foshnjë e vogël?

Αυτό αναρωτήθηκε ο Αρμπέρ όταν η αδελφή του, η Βιόσα, του άφησε την κορούλα της, την Έλα, για πέντε ώρες.

Këtë pyetje ia bëri vetes Arbëri kur e motra, Vjosa, ia la vajzën e vogël, Elën, për pesë orë.

Η Βιόσα είχε μια σημαντική συνέντευξη για δουλειά εκείνο το απόγευμα.

Vjosa kishte atë pasdite një intervistë të rëndësishme pune.

«Έχεις αλλάξει ποτέ πάνα;» ρώτησε στην πόρτα.

“A ke ndërruar ndonjëherë pelena?” e pyeti ajo te dera.

«Όχι, αλλά έχω δει βίντεο», είπε ο Αρμπέρ.

“Jo, por kam parë video,” tha Arbëri.

Η Βιόσα του έδωσε μια λίστα με δεκαπέντε κανόνες.

Vjosa i dha një listë me pesëmbëdhjetë rregulla.

Ο τελευταίος ήταν γραμμένος με μεγάλα κόκκινα γράμματα: «Αν κλάψει, δώσ' της το μπλε κουνελάκι.»

I fundit ishte shkruar me shkronja të mëdha të kuqe: “Nëse qan, jepi lepurushin blu.”

Για δύο ώρες όλα πήγαν καλά.

Për dy orë, gjithçka shkoi mirë.

Η Έλα έφαγε το μεγαλύτερο μέρος του φαγητού της και ο Αρμπέρ βρήκε τα υπόλοιπα στα μαλλιά του.

Ela e hëngri pjesën më të madhe të drekës, kurse pjesën tjetër Arbëri e gjeti në flokë.

Ύστερα, ενώ έπλενε τα πιάτα, εκείνη άρχισε να κλαίει.

Pastaj, ndërsa ai po lante pjatat, ajo filloi të qante.

Ο Αρμπέρ έψαχνε παντού το μπλε κουνελάκι.

Arbëri e kërkoi lepurushin blu gjithandej.

Δεν ήταν ούτε στο κρεβάτι της, ούτε κάτω από τον καναπέ, ούτε στο μπάνιο.

Nuk ishte as në krevatin e saj, as nën divan, as në banjë.

Τραγούδησε, χόρεψε, έκανε αστείες γκριμάτσες, αλλά εκείνη έκλαιγε όλο και πιο δυνατά.

Këndoi, kërceu, bëri fytyra qesharake, por ajo qante gjithnjë e më fort.

Πήρε το κινητό να τηλεφωνήσει στη Βιόσα, αλλά μετά σταμάτησε.

Mori telefonin për ta thirrur Vjosën, por pastaj u ndal.

«Αν της τηλεφωνήσω τώρα, θα φύγει από τη συνέντευξη», σκέφτηκε.

“Nëse i telefonoj tani, do ta lërë intervistën në mes,” mendoi ai.

Έτσι αποφάσισε να βγάλει την Έλα βόλτα.

Kështu vendosi ta nxirrte Elën për shëtitje.

Όταν φόρεσε το μπουφάν του, κάτι μαλακό έπεσε από την κουκούλα.

Kur veshi xhaketën, nga kapuçi ra diçka e butë.

Ήταν το μπλε κουνελάκι.

Ishte lepurushi blu.

Η Έλα σταμάτησε αμέσως να κλαίει και γέλασε, σαν να ήταν ένα υπέροχο αστείο.

Ela pushoi së qari menjëherë dhe qeshi, sikur të ishte një shaka e madhe.

Όταν η Βιόσα γύρισε σπίτι, το διαμέρισμα ήταν ένα χάος.

Kur Vjosa u kthye në shtëpi, banesa ishte bërë rrëmujë.

Υπήρχε γιαούρτι στον τοίχο και παιχνίδια σε κάθε καρέκλα.

Kishte kos në mur dhe lodra mbi çdo karrige.

Ο Αρμπέρ και η Έλα κοιμόντουσαν στον καναπέ, με το κουνελάκι ανάμεσά τους.

Arbëri dhe Ela flinin në divan, me lepurushin mes tyre.

Η Βιόσα χαμογέλασε, πήρε τη λίστα και πρόσθεσε σιγανά έναν καινούργιο κανόνα: «Μην ξυπνάτε ποτέ τον θείο Αρμπέρ.»

Vjosa buzëqeshi, mori listën dhe shtoi në heshtje një rregull të ri: “Mos e zgjo kurrë dajën Arbër.”