Εν καιρώ

Κανείς δεν είχε προειδοποιήσει τη Ρίνα ότι το πιο δύσκολο στη Βιέννη θα ήταν η σιωπή.

Askush nuk e kishte paralajmëruar Rinën se gjëja më e vështirë në Vjenë do të ishte heshtja.

Στη Γκιάκοβα, το σπίτι της οικογένειάς της δεν ησύχαζε ποτέ πάνω από ένα λεπτό: πάντα υπήρχε κάποιος ξάδερφος στον καναπέ, κάποια γειτόνισσα στην πόρτα, μια τηλεόραση που μάλωνε με κάποιον.

Në Gjakovë, banesa e familjes së saj nuk kishte qenë kurrë e qetë për më shumë se një minutë: gjithmonë kishte ndonjë kushëri në divan, ndonjë fqinjë te dera, ndonjë televizor që grindej me dikë.

Το δωμάτιό της στη Βιέννη, στο ισόγειο ενός παλιού κτιρίου κοντά στο πανεπιστήμιο, ήταν τόσο ήσυχο που άκουγε το τικ-τακ του ρολογιού στον διάδρομο.

Dhoma e saj në Vjenë, në katin përdhes të një ndërtese të vjetër afër universitetit, ishte aq e qetë sa dëgjohej tik-taku i orës në korridor.

Επιπλέον, έκανε παγωνιά, αφού το καλοριφέρ έμοιαζε να έχει μπει εκεί μόνο για διακοσμητικούς λόγους.

Për më tepër, aty brenda ngrije së ftohti, sepse kaloriferi dukej se ishte vendosur thjesht për zbukurim.

Η σπιτονοικοκυρά, η κυρία Βέμπερ, έμενε στον επάνω όροφο και επικοινωνούσε σχεδόν αποκλειστικά με σημειώματα.

Pronarja, zonja Weber, jetonte në katin sipër dhe komunikonte pothuajse vetëm me anë shënimesh.

Τα σκουπίδια έπρεπε να χωρίζονται σωστά· τα παπούτσια δεν έπρεπε να μένουν στην είσοδο· οι επισκέπτες μετά τις δέκα ήταν «όχι ιδανικοί».

Mbeturinat duheshin ndarë me rregull; këpucët nuk duheshin lënë në hyrje; vizitorët pas orës dhjetë “nuk ishin idealë”.

Όταν η Ρίνα γλίστρησε κάτω από την πόρτα της ένα ευγενικό σημείωμα για το καλοριφέρ, η απάντηση ήρθε δύο μέρες αργότερα: το θέμα θα διευθετούνταν «εν καιρώ».

Kur Rina i futi nën derë një shënim të sjellshëm për kaloriferin, përgjigjja erdhi pas dy ditësh: çështja do të zgjidhej “në kohën e duhur”.

Η Ρίνα άρχισε να κοιμάται με το παλτό.

Rina filloi të flinte me pallto.

Αυτό που την κρατούσε όρθια ήταν τα βραδινά τηλεφωνήματα με τη μητέρα της, που καταλάβαινε από ένα σκέτο «εμπρός» αν η Ρίνα είχε φάει σωστά.

Ajo që e mbante në këmbë ishin telefonatat e mbrëmjes me nënën, e cila e kuptonte vetëm nga një “alo” nëse Rina kishte ngrënë si duhet.

Η Ρίνα έλεγε πάντα ναι, πράγμα που δεν ήταν ακριβώς αλήθεια.

Rina thoshte gjithmonë po, gjë që nuk ishte krejt e vërtetë.

Ζούσε με ψωμί, τυρί κι εκείνα τα μακαρόνια που έρχονται με τη σάλτσα τους σε φακελάκι.

Jetonte me bukë, djathë dhe me ato makarona që vijnë me salcën e gatshme në qese.

Μόνο τον Νοέμβριο, αφού ένας καθηγητής χαρακτήρισε το πρώτο της σχέδιο «τολμηρό, αλλά όχι με την καλή έννοια», ρώτησε επιτέλους τη μητέρα της πώς γίνονται οι γεμιστές πιπεριές.

Vetëm në nëntor, pasi një profesor e quajti projektin e saj të parë “guximtar, por jo në kuptimin e mirë”, e pyeti më në fund nënën si bëhen specat e mbushur.

Η μητέρα της υπαγόρευσε τη συνταγή σαν να παρέδιδε κρατικά μυστικά.

Nëna ia diktoi recetën sikur t'i dorëzonte sekrete shtetërore.

Οι πιπεριές ήθελαν τρεις ώρες, τις περισσότερες κατσαρόλες της κοινόχρηστης κουζίνας και όλη την υπομονή της Ρίνας.

Specat donin tri orë, gati të gjitha tenxheret e kuzhinës së përbashkët dhe gjithë durimin e Rinës.

Μέχρι να βγουν από τον φούρνο, η μυρωδιά είχε γεμίσει ολόκληρο το κλιμακοστάσιο.

Kur i nxori nga furra, era e tyre kishte mbushur gjithë shkallët e ndërtesës.

Ύστερα κάποιος χτύπησε την πόρτα.

Pastaj dikush trokiti.

Στο κατώφλι στεκόταν η κυρία Βέμπερ με τη ρόμπα της, και κοίταζε όχι τη Ρίνα αλλά πέρα από αυτήν, προς την κουζίνα.

Te dera qëndronte zonja Weber me robdëshambër, duke vështruar jo Rinën, por përtej saj, drejt kuzhinës.

«Punjene paprike», είπε σιγανά, και για μια στιγμή η άψογη γερμανική της προφορά υποχώρησε μπροστά σε κάτι πιο παλιό.

“Punjene paprike,” tha ajo butë, dhe për një çast theksi i saj i përpiktë gjerman ia la vendin diçkaje më të hershme.

Αποδείχτηκε ότι είχε έρθει από το Ζάγκρεμπ στα δεκαεννιά της για να σπουδάσει μηχανικός και είχε περάσει τον πρώτο της χειμώνα σε αυτό ακριβώς το κτίριο.

Doli se kishte ardhur nga Zagrebi nëntëmbëdhjetë vjeçe për të studiuar inxhinieri, dhe dimrin e saj të parë e kishte kaluar pikërisht në këtë ndërtesë.

Έφαγαν στο μικροσκοπικό τραπέζι της Ρίνας, χωρίς να πολυμιλήσει καμία από τις δύο.

Hëngrën te tryeza e vogël e Rinës, pa folur shumë asnjëra prej tyre.

Όταν έφυγε, η κυρία Βέμπερ πήρε μαζί της δύο πιπεριές τυλιγμένες σε αλουμινόχαρτο και δεν ανέφερε καθόλου το καλοριφέρ.

Kur iku, zonja Weber mori me vete dy speca të mbështjellë me letër alumini dhe nuk e përmendi fare kaloriferin.

Το επόμενο πρωί, ένας άντρας με φόρμα εργασίας ήταν γονατισμένος δίπλα του, και κάτω από την πόρτα της Ρίνας υπήρχε ένα σημείωμα που έγραφε μόνο: «Εν καιρώ.»

Të nesërmen në mëngjes, një burrë me kominoshe ishte gjunjëzuar pranë kaloriferit, dhe nën derën e Rinës kishte një shënim që thoshte vetëm: “Në kohën e duhur”.