Nase korrigiert

Bis Oktober hatte Fatos es aufgegeben, seine Unterrichtspläne mit Kugelschreiber zu schreiben.

Deri në tetor, Fatosi kishte hequr dorë nga shkrimi i planeve mësimore me stilolaps.

Nichts, was er für die Klasse 9C vorbereitete, überlebte die ersten zehn Minuten, und er war es leid, ständig Dinge durchzustreichen.

Asgjë nga ato që përgatiste për klasën 9C nuk u mbijetonte dhjetë minutave të para, dhe ishte lodhur duke prishur me vizë gjithçka që shkruante.

Er war vierundzwanzig, ein Jahrzehnt jünger als jeder andere Lehrer an der Schule in Prizren, und die Schüler hatten es binnen einer Woche gewittert.

Ishte njëzet e katër vjeç, dhjetë vjet më i ri se çdo mësues tjetër i shkollës në Prizren, dhe nxënësit e kishin nuhatur këtë brenda një jave.

Was ihm jedoch die größten Sorgen bereitete, war nicht der Lärm, sondern Dren.

Megjithatë, ajo që e shqetësonte më shumë nuk ishte zhurma, por Dreni.

Dren saß in der letzten Reihe, die Kapuze auf dem Kopf und über ein Heft gebeugt, und hatte seit September keine einzige Frage beantwortet.

Dreni ulej në bankën e fundit me kapuçin në kokë, i përkulur mbi një fletore, dhe që nga shtatori nuk i ishte përgjigjur asnjë pyetjeje.

Fatos versuchte alles, was man ihm in der Ausbildung empfohlen hatte: Lob, Geduld, ein ruhiges Wort nach dem Unterricht, einen Platz weiter vorn.

Fatosi provoi gjithçka që i kishin rekomanduar në trajnime: lëvdata, durim, një fjalë mënjanë pas mësimit, një vend më afër dërrasës.

Dren nahm all das mit der höflichen Gleichgültigkeit eines Menschen entgegen, der auf einen Bus wartet.

Dreni i priti të gjitha me indiferencën e sjellshme të dikujt që pret autobusin.

Frau Nexhmije, die seit dreißig Jahren nebenan Geschichte unterrichtete, riet Fatos, es nicht persönlich zu nehmen.

Mësuesja Nexhmije, e cila jepte histori në klasën ngjitur prej tridhjetë vitesh, i tha Fatosit të mos e merrte personalisht.

„Die Neuen werden immer auf die Probe gestellt“, sagte sie und tunkte einen Keks in ihren Kaffee.

“Të rinjtë i vënë gjithmonë në provë,” tha ajo, duke ngjyer një biskotë në kafe.

Im November riss Fatos schließlich der Geduldsfaden, und er beschlagnahmte das Heft.

Në nëntor, Fatosit më në fund i humbi durimi dhe ia mori fletoren.

Er schlug es am Abend an seinem Küchentisch auf, halb auf Schimpfwörter gefasst, und fand stattdessen sich selbst.

E hapi atë mbrëmje te tryeza e kuzhinës, duke pritur gjysmë për gjysmë fjalë të pahijshme, dhe në vend të tyre gjeti veten.

Es enthielt Dutzende Zeichnungen von ihm: Fatos, wie er auf die Landkarte zeigte, Fatos, dem die Kreide herunterfiel, Fatos, der verzweifelt an die Decke starrte, während Papierflieger an ihm vorbeisegelten.

Kishte dhjetëra vizatime të tij: Fatosi duke treguar hartën, Fatosi me shkumësin që i binte nga dora, Fatosi i dëshpëruar me sytë nga tavani, ndërsa pranë tij fluturonin aeroplanë letre.

Sie waren grausam, präzise und, das musste er zugeben, ausgesprochen gut.

Ishin mizore, të sakta dhe, duhej ta pranonte, jashtëzakonisht të mira.

Noch merkwürdiger war, dass sie sich im Lauf der Wochen verändert hatten.

Edhe më e çuditshme ishte se kishin ndryshuar me kalimin e javëve.

Im September war er kaum mehr als eine nervöse Nase und eine Krawatte gewesen; im November hatte er Hände, Angewohnheiten, sogar seine ganz eigene Art, die Ärmel hochzukrempeln, bevor er an die Tafel schrieb.

Në shtator ai ishte thuajse vetëm një hundë nervoze dhe një kravatë; në nëntor kishte duar, zakone, madje edhe mënyrën e tij të veçantë si i përvishte mëngët para se të shkruante në dërrasë.

Niemand zeichnet einen Menschen so sorgfältig, ohne genau hinzusehen.

Askush nuk e vizaton dikë me aq kujdes pa e vëzhguar.

Am nächsten Morgen gab er das Heft kommentarlos zurück, abgesehen von einer kleinen Notiz auf der letzten Seite.

Ia ktheu fletoren të nesërmen në mëngjes pa asnjë koment, përveç një shënimi të vogël në faqen e fundit.

Darauf stand: „Hervorragende Arbeit, aber so groß ist meine Nase nicht.“

Aty shkruante: “Punë e shkëlqyer, por hunda ime nuk është aq e madhe.”

Dren las sie, blickte auf und hätte, zum ersten Mal seit September, beinahe gelächelt.

Dreni e lexoi, ngriti sytë dhe, për herë të parë që nga shtatori, gati sa nuk buzëqeshi.

Danach geschah nichts Dramatisches, was Fatos durchaus recht war; an dramatische Momente glaubte er längst nicht mehr.

Pas kësaj nuk ndodhi asgjë dramatike, gjë që i shkonte për shtat Fatosit; kishte pushuar së besuari te momentet dramatike.

Doch Dren begann, hin und wieder eine Frage zu beantworten, und einmal bot er sogar an, die Flüsse des Kosovo an die Tafel zu zeichnen.

Por Dreni filloi t'u përgjigjej herë pas here pyetjeve, dhe një herë madje u ofrua vetë të vizatonte lumenjtë e Kosovës në dërrasë.

Am Ende des Schuljahres schenkte die Klasse Fatos eine Karte.

Në fund të vitit, klasa i dhuroi Fatosit një kartolinë.

Auf der Vorderseite war er gezeichnet, die Ärmel hochgekrempelt, die Kreide in der Hand, und darunter stand in Drens kleiner, sorgfältiger Handschrift: „Nase korrigiert.“

Në ballinë ishte një vizatim i tij, me mëngët e përveshura dhe shkumësin në dorë, dhe poshtë, me shkrimin e vogël e të kujdesshëm të Drenit: “Hunda u korrigjua”.