Nose Corrected

Fatos had stopped writing his lesson plans in pen by October.

Deri në tetor, Fatosi kishte hequr dorë nga shkrimi i planeve mësimore me stilolaps.

Nothing he prepared for class 9C survived the first ten minutes, and he was tired of crossing things out.

Asgjë nga ato që përgatiste për klasën 9C nuk u mbijetonte dhjetë minutave të para, dhe ishte lodhur duke prishur me vizë gjithçka që shkruante.

He was twenty-four, a decade younger than any other teacher at the school in Prizren, and the students had sensed it within a week.

Ishte njëzet e katër vjeç, dhjetë vjet më i ri se çdo mësues tjetër i shkollës në Prizren, dhe nxënësit e kishin nuhatur këtë brenda një jave.

What worried him most, though, was not the noise but Dren.

Megjithatë, ajo që e shqetësonte më shumë nuk ishte zhurma, por Dreni.

Dren sat in the back row with his hood up and his head bent over a notebook, and he had not answered a single question since September.

Dreni ulej në bankën e fundit me kapuçin në kokë, i përkulur mbi një fletore, dhe që nga shtatori nuk i ishte përgjigjur asnjë pyetjeje.

Fatos tried everything his training had recommended: praise, patience, a quiet word after class, a seat nearer the front.

Fatosi provoi gjithçka që i kishin rekomanduar në trajnime: lëvdata, durim, një fjalë mënjanë pas mësimit, një vend më afër dërrasës.

Dren received each of these with the polite indifference of someone waiting for a bus.

Dreni i priti të gjitha me indiferencën e sjellshme të dikujt që pret autobusin.

Ms. Nexhmije, who had taught history next door for thirty years, told Fatos not to take it personally.

Mësuesja Nexhmije, e cila jepte histori në klasën ngjitur prej tridhjetë vitesh, i tha Fatosit të mos e merrte personalisht.

“They always test the new ones,” she said, dipping a biscuit into her coffee.

“Të rinjtë i vënë gjithmonë në provë,” tha ajo, duke ngjyer një biskotë në kafe.

In November, Fatos finally lost his patience and confiscated the notebook.

Në nëntor, Fatosit më në fund i humbi durimi dhe ia mori fletoren.

He opened it that evening at his kitchen table, half expecting rude words, and found himself instead.

E hapi atë mbrëmje te tryeza e kuzhinës, duke pritur gjysmë për gjysmë fjalë të pahijshme, dhe në vend të tyre gjeti veten.

There were dozens of drawings of him: Fatos pointing at the map, Fatos dropping the chalk, Fatos staring at the ceiling in despair while paper planes flew past.

Kishte dhjetëra vizatime të tij: Fatosi duke treguar hartën, Fatosi me shkumësin që i binte nga dora, Fatosi i dëshpëruar me sytë nga tavani, ndërsa pranë tij fluturonin aeroplanë letre.

They were cruel, precise and, he had to admit, extremely good.

Ishin mizore, të sakta dhe, duhej ta pranonte, jashtëzakonisht të mira.

Stranger still, they had changed over the weeks.

Edhe më e çuditshme ishte se kishin ndryshuar me kalimin e javëve.

In September he was little more than a nervous nose and a tie; by November he had hands, habits, even his particular way of pushing up his sleeves before writing on the board.

Në shtator ai ishte thuajse vetëm një hundë nervoze dhe një kravatë; në nëntor kishte duar, zakone, madje edhe mënyrën e tij të veçantë si i përvishte mëngët para se të shkruante në dërrasë.

Nobody draws a person that carefully without paying attention.

Askush nuk e vizaton dikë me aq kujdes pa e vëzhguar.

He returned the notebook the next morning without comment, apart from a small note on the last page.

Ia ktheu fletoren të nesërmen në mëngjes pa asnjë koment, përveç një shënimi të vogël në faqen e fundit.

It said: “Excellent work, but my nose is not that big.”

Aty shkruante: “Punë e shkëlqyer, por hunda ime nuk është aq e madhe.”

Dren read it, looked up and, for the first time since September, very nearly smiled.

Dreni e lexoi, ngriti sytë dhe, për herë të parë që nga shtatori, gati sa nuk buzëqeshi.

Nothing dramatic happened after that, which suited Fatos; he had stopped believing in dramatic moments.

Pas kësaj nuk ndodhi asgjë dramatike, gjë që i shkonte për shtat Fatosit; kishte pushuar së besuari te momentet dramatike.

But Dren began to answer the odd question, and once he even offered to draw the rivers of Kosovo on the board.

Por Dreni filloi t'u përgjigjej herë pas here pyetjeve, dhe një herë madje u ofrua vetë të vizatonte lumenjtë e Kosovës në dërrasë.

At the end of the year, the class gave Fatos a card.

Në fund të vitit, klasa i dhuroi Fatosit një kartolinë.

On the front was a drawing of him, sleeves pushed up, chalk in hand, and underneath, in Dren's small, careful handwriting: “Nose corrected.”

Në ballinë ishte një vizatim i tij, me mëngët e përveshura dhe shkumësin në dorë, dhe poshtë, me shkrimin e vogël e të kujdesshëm të Drenit: “Hunda u korrigjua”.