The Last Bus to Peja

Nobody on the last bus to Peja had packed for a night in the snow.

Askush në autobusin e fundit për në Pejë nuk ishte përgatitur për një natë në borë.

Jeta had brought her laptop and a box of chocolates for her mother, which she intended to use as a shield.

Jeta kishte marrë me vete laptopin dhe një kuti çokollatash për nënën, të cilën kishte ndër mend ta përdorte si mburojë.

Her mother had phoned three times that week, and each time the conversation had drifted, with suspicious ease, towards the son of a family friend who had just come back from Switzerland.

E ëma i kishte telefonuar tri herë atë javë, dhe çdo herë biseda kishte rrëshqitur, me një lehtësi të dyshimtë, te djali i një miku të familjes që sapo ishte kthyer nga Zvicra.

Jeta suspected that Saturday's dinner would not be a coincidence.

Jeta dyshonte se darka e së shtunës nuk do të ishte rastësi.

Just past Kijevë, the bus slowed, crawled and finally stopped behind a line of red tail lights that disappeared into the whirling snow.

Pak pas Kijevës, autobusi uli shpejtësinë, eci zvarrë dhe më në fund ndaloi pas një vargu dritash të kuqe që zhdukeshin mes shtëllungave të borës.

A lorry had slid across both lanes, the driver announced, and nobody was going anywhere until the snowploughs arrived.

Një kamion kishte rrëshqitur dhe kishte bllokuar të dyja korsitë, njoftoi shoferi, dhe askush nuk do të lëvizte derisa të vinin makinat borëpastruese.

Seldom had Jeta seen a busload of strangers fall silent so quickly.

Rrallë kishte parë Jeta një autobus plot me të panjohur të heshtte kaq shpejt.

Then an old man near the front untied a cloth sack, and the sound of cracking walnuts filled the bus.

Pastaj një plak në ulëset e para zgjidhi një thes prej pëlhure, dhe kërcitja e arrave që thyheshin mbushi autobusin.

By midnight the walnuts had travelled up and down the aisle, followed by a bag of oranges from a young mother and a flask of tea that nobody would admit to owning.

Deri në mesnatë, arrat kishin shkuar e ardhur nëpër korridorin e autobusit, të ndjekura nga një qese me portokaj nga një nënë e re dhe një termos me çaj që askush nuk pranonte se e kishte të vetin.

The old man, whose name was Isuf, ended up in the seat next to Jeta.

Plaku, që quhej Isuf, përfundoi në ulësen pranë Jetës.

He was going home to Deçan after visiting his daughter in Prishtina.

Po kthehej në Deçan, pas një vizite te vajza në Prishtinë.

He had a son as well, in Italy, but they had not spoken for six years.

Kishte edhe një djalë, në Itali, por nuk flisnin prej gjashtë vitesh.

When Jeta asked why, he shrugged.

Kur Jeta e pyeti pse, ai ngriti supet.

“It started with a fence,” he said.

“Filloi për një gardh,” tha ai.

“Now I can't remember who was right, and only the pride is left.”

“Tani s'më kujtohet më kush kishte të drejtë, dhe ka mbetur vetëm sedra.”

Around three, Jeta took out her phone.

Rreth orës tre, Jeta nxori telefonin.

There were four missed calls from her mother, and she realised, with some embarrassment, that she had switched the sound off in Prishtina.

Kishte katër thirrje të humbura nga e ëma, dhe me njëfarë sikleti kuptoi se ia kishte fikur zërin telefonit qysh në Prishtinë.

She wrote a long message, deleted it, and sent a short one instead: “Stuck in snow near Kijevë, I'm fine, I'll be there for dinner.”

Shkroi një mesazh të gjatë, e fshiu, dhe në vend të tij dërgoi një të shkurtër: “Kam ngecur në borë afër Kijevës, jam mirë, do të jem aty për darkë.”

Beside her, Isuf was pretending to sleep, but he kept turning his phone over in his hands.

Pranë saj, Isufi bënte sikur flinte, por e rrotullonte pa pushim telefonin në duar.

The snowploughs came at dawn, and the bus reached Peja a little after seven, nearly ten hours late.

Makinat borëpastruese erdhën në agim, dhe autobusi arriti në Pejë pak pas orës shtatë, me gati dhjetë orë vonesë.

Her father's car was the only one in the station car park.

Vetura e babait ishte e vetmja në parkingun e stacionit.

Judging by the snow on its roof, he had been waiting there all night.

Po të gjykoje nga bora që e kishte mbuluar, kishte pritur aty gjithë natën.

He took her bag, poured her a cup of tea from a flask, and said nothing at all about the missed calls.

I mori çantën, i hodhi një gotë çaj nga termosi dhe nuk tha asgjë fare për thirrjet e humbura.

As they pulled away, Jeta looked back and saw Isuf standing in the snow with his phone pressed to his ear.

Teksa po largoheshin, Jeta ktheu kokën dhe pa Isufin, në këmbë mes borës, me telefonin ngjitur te veshi.