Ask for the Mechanic

Before the shop had even opened, three neighbours had told Valbona it would fail.

Para se dyqani të hapej fare, tre fqinjë i kishin thënë Valbonës se do të dështonte.

The first said that nobody in Tirana repaired bicycles any more; people simply bought cheap new ones and left the old ones to rust on their balconies.

I pari tha se në Tiranë askush nuk i ndreqte më biçikletat; njerëzit thjesht blinin të reja e të lira, ndërsa të vjetrat i linin të ndryshkeshin nëpër ballkone.

The second pointed out, not unkindly, that the street already had a mechanic, old Sokol, who had been fixing anything with two wheels since before she was born.

I dyti vuri në dukje, pa keqdashje, se rruga e kishte tashmë një mekanik, xha Sokolin, i cili ndreqte gjithçka me dy rrota qysh para se të lindte ajo.

The third, a retired teacher who lived above the shop, merely read the sign — VALBONA CYCLES — and asked whether she would be selling dresses.

I treti, një mësues në pension që banonte mbi dyqan, vetëm e lexoi mbishkrimin — BIÇIKLETAT VALBONA — dhe pyeti nëse do të shiste fustane.

She had spent fourteen years in Zurich, most of them in a workshop where she had rebuilt everything from children's tricycles to racing bikes worth more than her car.

Kishte kaluar katërmbëdhjetë vjet në Cyrih, shumicën e tyre në një punishte ku kishte rindërtuar gjithçka, nga triçikletat e fëmijëve deri te biçikletat e garave që kushtonin më shumë se makina e saj.

What she had not expected was how difficult it would be to be taken seriously at home.

Ajo që nuk e kishte pritur ishte sa e vështirë do të ishte të merrej seriozisht në vendin e vet.

Men would walk in, glance past her, and ask to speak to the mechanic.

Burrat hynin, e anashkalonin me sy dhe kërkonin të flisnin me mekanikun.

“You're looking at her,” she would say, and then watch them try to work out whether she was joking.

“E keni para syve,” u thoshte ajo dhe pastaj i vështronte teksa përpiqeshin të kuptonin nëse po bënte shaka.

Most of them, she noticed, took their bikes to Sokol anyway.

Shumica e tyre, siç vuri re ajo, i çonin gjithsesi biçikletat te Sokoli.

Sokol himself was a small, silent man in his seventies, with hands permanently stained black.

Vetë Sokoli ishte një burrë i vogël e i heshtur, në të shtatëdhjetat, me duar të nxira përgjithmonë nga vaji.

For the first month he did not so much as nod at her, and Valbona assumed, reasonably enough, that he saw her as a rival.

Gjatë muajit të parë, ai nuk i bëri me kokë as edhe një herë, dhe Valbona supozoi, jo pa arsye, se e shihte si rivale.

She kept her prices low, her door open and her mouth shut.

Ajo i mbajti çmimet të ulëta, derën të hapur dhe gojën të mbyllur.

Business, however, remained painfully slow.

Puna, megjithatë, vazhdonte të ecte me një ngadalësi të dhimbshme.

It was on a wet Tuesday in November that a teenage courier wheeled in an electric bike that had died halfway through a delivery.

Ishte një e martë me shi në nëntor kur një korrier adoleshent futi brenda një biçikletë elektrike që i kishte ngecur në mes të një dërgese.

“Sokol sent me,” the boy said.

“Më dërgoi Sokoli,” tha djaloshi.

“He says he doesn't touch the electric ones.”

“Thotë se me elektriket nuk merret.”

The following week there were four more, and by the New Year she had a waiting list.

Javën tjetër erdhën edhe katër të tjerë, e deri në Vitin e Ri ajo kishte listë pritjeje.

Only later did she discover that every one of them had been sent across the street by the man she had taken for her rival.

Vetëm më vonë zbuloi se të gjithë i kishte dërguar përtej rrugës pikërisht njeriu që ajo e kishte pandehur rival.

In January she crossed the road with two coffees and asked him why.

Në janar, e kapërceu rrugën me dy kafe në dorë dhe e pyeti pse.

Sokol shrugged.

Sokoli ngriti supet.

“I'm too old to start on batteries,” he said, turning a spanner over in his hands.

“Jam shumë plak për t'u marrë tani me bateri,” tha ai, duke rrotulluar një çelës në duar.

Then, after a long pause, he added that his daughter was a mechanic in Milan, and that for years nobody there had taken her seriously either.

Pastaj, pas një heshtjeje të gjatë, shtoi se e bija ishte mekanike në Milano dhe se për vite me radhë askush atje nuk e kishte marrë seriozisht as atë.

Valbona could think of nothing to say, which seemed to suit him perfectly.

Valbona nuk gjeti asgjë për të thënë, gjë që atij, me sa dukej, i shkonte për shtat.

The next morning, a hand-painted sign appeared in Sokol's window, with an arrow pointing across the street and three words beneath it: SHE'S THE MECHANIC.

Të nesërmen në mëngjes, në dritaren e Sokolit u shfaq një mbishkrim i pikturuar me dorë, me një shigjetë që tregonte përtej rrugës dhe tri fjalë poshtë saj: MEKANIKJA ËSHTË AJO.