Just This Once

My father has never, as far as I know, used the word “love” about a dog.

Babai im, me sa di unë, nuk e ka përdorur kurrë fjalën “dashuri” për një qen.

Balo, in his vocabulary, was a guard dog: he lived outside, ate whatever was left over, and had no business setting a paw on the kitchen tiles.

Balo, në fjalorin e tij, ishte qen roje: jetonte jashtë, hante ç'mbetej nga tryeza dhe nuk kishte punë të vinte këmbë në pllakat e kuzhinës.

That was the official position, and in fourteen years it had never been revised.

Ky ishte qëndrimi zyrtar, dhe në katërmbëdhjetë vjet nuk ishte rishikuar kurrë.

Yet when I came home from London that August, I noticed that the leftovers now included whole chicken breasts, and that the blanket in the kennel bore a striking resemblance to my father's good winter coat.

E megjithatë, kur u ktheva nga Londra atë gusht, vura re se tepricat tani përfshinin gjoksa të tëra pule, dhe se ajo që shtrohej në kolibe kishte një ngjashmëri të habitshme me pallton e mirë dimërore të babait.

The storm came on my fourth night, the way storms come to Shkodër in summer: all at once, as if someone had overturned the sky.

Stuhia erdhi natën e katërt që isha aty, ashtu siç vijnë stuhitë në Shkodër në verë: befas, sikur dikush të kishte përmbysur qiellin.

Balo, who was deaf to everything except thunder, threw himself at the gate, and the gate, which I had forgotten to latch, gave way.

Balo, që ishte i shurdhër për gjithçka përveç bubullimave, u sul mbi portë, dhe porta, të cilën unë kisha harruar ta mbyllja me shul, u hap.

By the time I reached the yard, there was nothing in it but rain.

Kur dola në oborr, aty s'kishte asgjë tjetër veç shiut.

My father appeared behind me in pyjamas and rubber boots, holding a torch, and did not ask whose fault it was, which was worse than if he had.

Babai u shfaq pas meje me pizhame e me çizme gome, me një llambë xhepi në dorë, dhe nuk pyeti se kujt i takonte faji, gjë që ishte më keq sesa ta kishte pyetur.

We walked for hours through streets that had turned into shallow rivers, past shuttered cafés and bicycles abandoned against walls.

Ecëm me orë të tëra nëpër rrugë që ishin kthyer në lumenj të cekët, pranë kafeneve me qepenë të ulur dhe biçikletave të braktisura pas mureve.

He called the dog's name in a voice I had not heard since I was six and had wandered off at the market.

E thërriste qenin në emër me një zë që nuk e kisha dëgjuar që kur isha gjashtë vjeçe dhe kisha humbur në pazar.

“He's deaf, Baba,” I said gently.

“Është i shurdhër, baba,” i thashë me butësi.

“He can't hear you.”

“Nuk të dëgjon.”

“He'll hear me,” said my father, and went on calling.

“Mua do të më dëgjojë,” tha babai, dhe vazhdoi ta thërriste.

It was the baker on Kolë Idromeno Street, raising his shutters at four in the morning, who solved the mystery.

Ishte furrtari në rrugën Kolë Idromeno, që po ngrinte qepenët në katër të mëngjesit, ai që e zgjidhi misterin.

“The old dog?” he said.

“Qeni plak?” tha ai.

“Try the minibus stop.”

“Provoni te stacioni i furgonave.”

“Your father walks him there every evening at seven.”

“Babai yt e çon atje çdo mbrëmje në orën shtatë.”

I looked at my father, who had suddenly found something fascinating in the beam of his torch.

E pashë babanë, i cili papritur kishte gjetur diçka tepër interesante në rrezen e llambës.

Seven o'clock was when the minibus from Tirana used to arrive, the one I had taken home every Friday for four years of university.

Në orën shtatë mbërrinte dikur furgoni nga Tirana, ai me të cilin kthehesha në shtëpi çdo të premte gjatë katër viteve të universitetit.

Neither of us said anything about that.

Asnjëri prej nesh nuk tha asgjë për këtë.

Balo was lying under the bench at the stop, soaked and shivering, his nose pointed down the empty road towards Tirana.

Balo ishte shtrirë nën stolin e stacionit, i qullur dhe duke u dridhur, me turirin drejtuar nga rruga e zbrazët që të çonte në Tiranë.

My father knelt in a puddle, took off his jacket, wrapped it around the dog and called him an idiot, very tenderly, several times.

Babai u gjunjëzua në një pellg, hoqi xhaketën, e mbështolli qenin me të dhe e quajti budalla, me shumë butësi, disa herë rresht.

At home he dried Balo with a towel I remembered from my childhood and announced that, given the circumstances, the dog could sleep in the hall, just this once.

Në shtëpi e thau Balon me një peshqir që e mbaja mend nga fëmijëria dhe deklaroi se, duke pasur parasysh rrethanat, qeni mund të flinte në korridor, vetëm këtë herë.

I have been home twice since then.

Që atëherë kam qenë dy herë në shtëpi.

As far as I can tell, just this once is still going on.

Me sa shoh, ai “vetëm këtë herë” vazhdon ende.