In Due Course

Nobody had warned Rina that the hardest thing about Vienna would be the silence.

Askush nuk e kishte paralajmëruar Rinën se gjëja më e vështirë në Vjenë do të ishte heshtja.

In Gjakova, her family's flat had never been quiet for more than a minute: there was always a cousin on the sofa, a neighbour at the door, a television arguing with someone.

Në Gjakovë, banesa e familjes së saj nuk kishte qenë kurrë e qetë për më shumë se një minutë: gjithmonë kishte ndonjë kushëri në divan, ndonjë fqinjë te dera, ndonjë televizor që grindej me dikë.

Her room in Vienna, on the ground floor of an old building near the university, was so quiet that she could hear the clock ticking in the corridor.

Dhoma e saj në Vjenë, në katin përdhes të një ndërtese të vjetër afër universitetit, ishte aq e qetë sa dëgjohej tik-taku i orës në korridor.

It was also freezing, since the radiator appeared to have been installed purely for decoration.

Për më tepër, aty brenda ngrije së ftohti, sepse kaloriferi dukej se ishte vendosur thjesht për zbukurim.

The landlady, Frau Weber, lived upstairs and communicated almost entirely through notes.

Pronarja, zonja Weber, jetonte në katin sipër dhe komunikonte pothuajse vetëm me anë shënimesh.

Rubbish was to be separated correctly; shoes were not to be left in the hall; visitors after ten were “not ideal.”

Mbeturinat duheshin ndarë me rregull; këpucët nuk duheshin lënë në hyrje; vizitorët pas orës dhjetë “nuk ishin idealë”.

When Rina slipped a polite note under her door about the radiator, the reply arrived two days later: the matter would be dealt with “in due course.”

Kur Rina i futi nën derë një shënim të sjellshëm për kaloriferin, përgjigjja erdhi pas dy ditësh: çështja do të zgjidhej “në kohën e duhur”.

Rina started sleeping in her coat.

Rina filloi të flinte me pallto.

What kept her going were the evening calls with her mother, who could tell from a single “hello” whether Rina had eaten properly.

Ajo që e mbante në këmbë ishin telefonatat e mbrëmjes me nënën, e cila e kuptonte vetëm nga një “alo” nëse Rina kishte ngrënë si duhet.

Rina always said yes, which was not strictly true.

Rina thoshte gjithmonë po, gjë që nuk ishte krejt e vërtetë.

She was living on bread, cheese and the kind of pasta that comes with its sauce in a packet.

Jetonte me bukë, djathë dhe me ato makarona që vijnë me salcën e gatshme në qese.

Only in November, after a professor described her first design as “brave, but not in a good way,” did she finally ask her mother how to make stuffed peppers.

Vetëm në nëntor, pasi një profesor e quajti projektin e saj të parë “guximtar, por jo në kuptimin e mirë”, e pyeti më në fund nënën si bëhen specat e mbushur.

Her mother dictated the recipe as though she were handing over state secrets.

Nëna ia diktoi recetën sikur t'i dorëzonte sekrete shtetërore.

The peppers took three hours, most of the pans in the shared kitchen and all of Rina's patience.

Specat donin tri orë, gati të gjitha tenxheret e kuzhinës së përbashkët dhe gjithë durimin e Rinës.

By the time they came out of the oven, the smell had filled the entire staircase.

Kur i nxori nga furra, era e tyre kishte mbushur gjithë shkallët e ndërtesës.

Then someone knocked.

Pastaj dikush trokiti.

Frau Weber was standing at the door in her dressing gown, looking not at Rina but past her, towards the kitchen.

Te dera qëndronte zonja Weber me robdëshambër, duke vështruar jo Rinën, por përtej saj, drejt kuzhinës.

“Punjene paprike,” she said softly, and for a moment her precise German accent gave way to something older.

“Punjene paprike,” tha ajo butë, dhe për një çast theksi i saj i përpiktë gjerman ia la vendin diçkaje më të hershme.

It turned out that she had come from Zagreb at nineteen to study engineering, and had spent her first winter in this very building.

Doli se kishte ardhur nga Zagrebi nëntëmbëdhjetë vjeçe për të studiuar inxhinieri, dhe dimrin e saj të parë e kishte kaluar pikërisht në këtë ndërtesë.

They ate at Rina's tiny table, neither of them saying very much.

Hëngrën te tryeza e vogël e Rinës, pa folur shumë asnjëra prej tyre.

When Frau Weber left, she took two peppers wrapped in foil and did not mention the radiator.

Kur iku, zonja Weber mori me vete dy speca të mbështjellë me letër alumini dhe nuk e përmendi fare kaloriferin.

The next morning, a man in overalls was kneeling beside it, and under Rina's door there was a note that said only: “In due course.”

Të nesërmen në mëngjes, një burrë me kominoshe ishte gjunjëzuar pranë kaloriferit, dhe nën derën e Rinës kishte një shënim që thoshte vetëm: “Në kohën e duhur”.