This One, You Can Keep

Eight hundred people could sit in the Great Hall, and Bekim knew every seat.

Në Sallën e Madhe mund të uleshin tetëqind veta, dhe Bekimi i njihte të gjitha vendet një nga një.

He knew which ones creaked, which had chewing gum hidden under the armrest, and which one, in row K, would fold up without warning and swallow a person whole.

E dinte cilat kërcisnin, cilat kishin çamçakëz të ngjitur nën mbështetësen e krahut dhe cili, në rreshtin K, mbyllej papritur e të gëlltiste të tërin.

For eleven years he had cleaned this hall between midnight and six, when the university belonged to him, the security guards and the occasional student asleep on a sofa.

Për njëmbëdhjetë vjet e kishte pastruar këtë sallë nga mesnata deri në gjashtë, kur universiteti u përkiste vetëm atij, rojeve dhe ndonjë studenti që e kishte zënë gjumi mbi divan.

Today he was sitting in it, in row F, in the suit he had bought for his brother's wedding, which now held him a little too tightly at the shoulders.

Sot ishte ulur në të, në rreshtin F, me kostumin që e kishte blerë për dasmën e të vëllait dhe që tani i rrinte pak ngushtë te supet.

It was not a secret, exactly.

Nuk ishte tamam sekret.

When Ardit got his place, Bekim's mother had laughed on the phone from Peja for a full minute: the boy would be studying in the building his father swept.

Kur Arditin e pranuan, nëna e Bekimit kishte qeshur plot një minutë në telefon nga Peja: djali do të studionte në ndërtesën që e fshinte i ati.

But in his first term, Ardit had asked, carefully, not quite meeting his eyes, whether his father might be moved to a different building.

Por në semestrin e parë, Arditi e kishte pyetur me kujdes, pa e parë drejt në sy, nëse të atin mund ta transferonin në një ndërtesë tjetër.

It wasn't because of anything, he said; it was just complicated.

Jo për ndonjë arsye, kishte thënë; thjesht ishte e ndërlikuar.

Bekim said he would see what he could do, did nothing, and neither of them raised it again.

Bekimi tha se do të shihte çfarë mund të bënte, nuk bëri asgjë, dhe asnjëri prej tyre nuk e hapi më atë temë.

The messages started that winter.

Mesazhet nisën atë dimër.

Bekim found the first one on the whiteboard in Lecture Theatre 3 at around two in the morning, in handwriting he had known since it was large and crooked: “Ate properly, don't worry.”

Bekimi e gjeti të parin në tabelën e bardhë të Sallës 3, rreth orës dy të natës, me një shkrim që e njihte që kur ishte i madh e i shtrembër: “Hëngra si duhet, mos u shqetëso.”

Others followed, never more than one a night: “Exam went fine,” or “Mum's birthday Saturday, flowers!” or, once, after a week of silence, simply “Sorry.”

Pasuan të tjera, asnjëherë më shumë se një në natë: “Provimi shkoi mirë”, ose “Të shtunën është ditëlindja e mamit, lule!”, ose, një herë, pas një jave heshtjeje, thjesht “Më fal”.

Bekim read each one, wiped the board clean as his job required, and never mentioned them on Sundays, when they ate together and talked about football.

Bekimi i lexonte një nga një, e fshinte tabelën siç ia kërkonte puna, dhe nuk i përmendi kurrë të dielave, kur hanin bashkë e flisnin për futboll.

Neither did Ardit.

As Arditi.

Now the names were being read out, alphabetically and with heroic effort, by a professor who had clearly never met most of the students.

Tani emrat po lexoheshin me radhë alfabetike, me një përpjekje heroike, nga një profesor që, me sa dukej, shumicën e studentëve nuk i kishte parë kurrë.

Bekim missed the moment itself because he was watching Ardit's face instead of listening, so he started clapping a second too late, alone, into a silence that turned several heads in row F.

Bekimi e humbi vetë çastin, sepse po i shihte fytyrën Arditit në vend që të dëgjonte, ndaj nisi të duartrokiste një sekondë me vonesë, i vetëm, në një heshtje që bëri disa koka në rreshtin F të ktheheshin nga ai.

On the stage, Ardit heard it and, without turning round, lifted his hand.

Në skenë, Arditi e dëgjoi dhe, pa u kthyer, ngriti dorën.

Afterwards, among the gowns and the photographs and the relatives, Ardit took his father by the arm and led him, without a word, down the corridor to Lecture Theatre 3.

Më pas, mes togave, fotografive dhe të afërmve, Arditi e kapi të atin për krahu dhe, pa thënë asnjë fjalë, e çoi nëpër korridor deri te Salla 3.

The room was empty, and the board had been wiped.

Salla ishte bosh dhe tabela ishte fshirë.

Only one line remained, in the same crooked hand, large enough to read from the door: “This one, you can keep.”

Kishte mbetur vetëm një rresht, me të njëjtin shkrim të shtrembër, aq i madh sa lexohej që nga dera: “Këtë mund ta mbash.”

Bekim's hand went to his pocket for the cloth he had carried every night for eleven years.

Dora e Bekimit shkoi vetvetiu te xhepi, për leckën që e kishte mbajtur me vete çdo natë për njëmbëdhjetë vjet.

For once, it wasn't there.

Këtë herë, për çudi, nuk ishte aty.