Not Today

Forty-two items were waiting for Zef on his last morning, and almost all of them were the kind of post nobody waits for: electricity bills, bank statements, a parcel of phone cases from a warehouse on the other side of the world.

Në mëngjesin e tij të fundit, Zefin e prisnin dyzet e dy dërgesa, pothuajse të gjitha nga ato që s'i pret askush: fatura rryme, pasqyra bankare, një pako me këllëfë telefonash nga një magazinë në anën tjetër të botës.

He sorted them the way he had for thirty-eight years: standing up, lips moving silently, his fingers a little faster than his eyes.

I ndau ashtu siç e kishte bërë për tridhjetë e tetë vjet: në këmbë, duke lëvizur buzët pa zë, me gishtat pak më të shpejtë se sytë.

The post office in Shkodër had offered him a small party, a cake from the bakery on the corner and the afternoon off; he had accepted the cake and politely declined the rest.

Posta e Shkodrës i kishte ofruar një festë të vogël, një tortë nga pastiçeria e qoshes dhe pasditen të lirë; ai e kishte pranuar tortën dhe, me mirësjellje, i kishte refuzuar të tjerat.

It had not always been like this.

Nuk kishte qenë gjithmonë kështu.

In the nineties, when half the young men of the city had crossed the sea to Italy or walked over the mountains to Greece, Zef had been the most anticipated man on every street.

Në vitet nëntëdhjetë, kur gjysma e djemve të qytetit kishin kapërcyer detin për në Itali ose malet më këmbë për në Greqi, Zefi kishte qenë njeriu më i pritur në çdo rrugë.

Mothers waited at their gates for him, and some kissed the envelopes before they opened them.

Nënat e prisnin te portat, e disa i puthnin zarfet para se t'i hapnin.

A few, who had never learned to read, asked him to read the letters aloud, and he did so in a low, level voice, as though the words were passing through him without leaving a mark.

Disa, që s'kishin mësuar kurrë të lexonin, i luteshin t'ua lexonte letrat, dhe ai e bënte këtë me zë të ulët e të njëtrajtshëm, sikur fjalët të kalonin përmes tij pa lënë gjurmë.

He had never told anyone that they did.

Askujt s'i kishte thënë kurrë se, në të vërtetë, linin gjurmë.

The last house on his route belonged to Drande Kola, who was ninety-one and had not received a personal letter in fourteen years.

Shtëpia e fundit ku mbërrinte çdo ditë ishte e Drande Kolës, e cila ishte nëntëdhjetë e një vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vjetësh nuk kishte marrë asnjë letër personale.

Her son had written from Bari every month for a decade, and then, one winter, without a word of explanation, he had stopped.

I biri i kishte shkruar nga Bari çdo muaj për dhjetë vjet, e pastaj, një dimër, pa asnjë fjalë shpjegimi, kishte pushuar.

Zef had never found a kind way to say there was nothing, so for fourteen years he had stopped at her gate every day, said “Not today,” and stayed for a coffee he did not have time for.

Zefi s'kishte gjetur kurrë një mënyrë të butë për t'i thënë se s'kishte asgjë, ndaj për katërmbëdhjetë vjet ishte ndalur çdo ditë te porta e saj, i kishte thënë “Sot jo” dhe ishte ulur për një kafe për të cilën s'kishte kohë.

It was only when he reached the bottom of the bag that he found it.

Vetëm kur arriti në fund të çantës e gjeti.

A plain envelope, with no stamp, addressed in careful, shaky capitals: FOR ZEF THE POSTMAN.

Një zarf i thjeshtë, pa pullë, me adresën të shkruar me shkronja kapitale, të kujdesshme e të dridhura: PËR ZEFIN, POSTIERIN.

Someone at the post office must have slipped it in among the bills.

Dikush në postë duhet ta kishte futur fshehurazi mes faturave.

He opened it standing in the street, something he had never once done with anyone's letter in thirty-eight years.

E hapi aty, në këmbë në mes të rrugës, gjë që në tridhjetë e tetë vjet s'e kishte bërë kurrë me letrën e askujt.

It was four lines long.

Kishte vetëm katër rreshta.

“I have known for a long time that there would be no more letters from Bari,” it began.

“E kam ditur prej kohësh se nga Bari nuk do të vinin më letra,” niste ajo.

“I did not come to the gate for the post.”

“Nuk dilja te porta për postën.”

“Thank you for fourteen years of not today.”

“Të falënderoj për çdo ‘sot jo’ të këtyre katërmbëdhjetë viteve.”

Zef folded the letter into his breast pocket, where for thirty-eight years he had kept nothing but a pen.

Zefi e palosi letrën dhe e futi në xhepin e gjoksit, ku për tridhjetë e tetë vjet s'kishte mbajtur gjë tjetër përveç një stilolapsi.

Then he walked the last stretch of his route, carrying the cake he had not wanted, to the gate where she was already waiting with two cups.

Pastaj, duke mbajtur tortën që s'e kishte dashur, e përshkoi pjesën e fundit të rrugës deri te porta ku ajo e priste tashmë me dy filxhanë.