Sista bussen till Peja

Ingen på sista bussen till Peja hade packat för en natt i snön.

Askush në autobusin e fundit për në Pejë nuk ishte përgatitur për një natë në borë.

Jeta hade med sig sin laptop och en chokladask åt sin mamma, en ask som hon tänkte använda som sköld.

Jeta kishte marrë me vete laptopin dhe një kuti çokollatash për nënën, të cilën kishte ndër mend ta përdorte si mburojë.

Mamman hade ringt tre gånger den veckan, och varje gång hade samtalet med misstänkt lätthet glidit över på sonen till en familjevän som just hade kommit hem från Schweiz.

E ëma i kishte telefonuar tri herë atë javë, dhe çdo herë biseda kishte rrëshqitur, me një lehtësi të dyshimtë, te djali i një miku të familjes që sapo ishte kthyer nga Zvicra.

Jeta misstänkte att middagen på lördag inte skulle vara någon slump.

Jeta dyshonte se darka e së shtunës nuk do të ishte rastësi.

Strax efter Kijevë saktade bussen in, kröp fram och stannade till slut bakom en rad röda baklyktor som försvann in i den virvlande snön.

Pak pas Kijevës, autobusi uli shpejtësinë, eci zvarrë dhe më në fund ndaloi pas një vargu dritash të kuqe që zhdukeshin mes shtëllungave të borës.

En lastbil hade slirat och blockerade båda körfälten, meddelade chauffören, och ingen skulle komma någonstans förrän snöplogarna dök upp.

Një kamion kishte rrëshqitur dhe kishte bllokuar të dyja korsitë, njoftoi shoferi, dhe askush nuk do të lëvizte derisa të vinin makinat borëpastruese.

Sällan hade Jeta sett en busslast främlingar tystna så snabbt.

Rrallë kishte parë Jeta një autobus plot me të panjohur të heshtte kaq shpejt.

Sedan knöt en gammal man längst fram upp en tygsäck, och ljudet av valnötter som knäcktes fyllde bussen.

Pastaj një plak në ulëset e para zgjidhi një thes prej pëlhure, dhe kërcitja e arrave që thyheshin mbushi autobusin.

Vid midnatt hade valnötterna vandrat fram och tillbaka längs mittgången, följda av en påse apelsiner från en ung mamma och en termos te som ingen ville kännas vid.

Deri në mesnatë, arrat kishin shkuar e ardhur nëpër korridorin e autobusit, të ndjekura nga një qese me portokaj nga një nënë e re dhe një termos me çaj që askush nuk pranonte se e kishte të vetin.

Den gamle mannen, som hette Isuf, hamnade till slut på sätet bredvid Jeta.

Plaku, që quhej Isuf, përfundoi në ulësen pranë Jetës.

Han var på väg hem till Deçan efter att ha hälsat på sin dotter i Pristina.

Po kthehej në Deçan, pas një vizite te vajza në Prishtinë.

Han hade en son också, i Italien, men de hade inte pratat med varandra på sex år.

Kishte edhe një djalë, në Itali, por nuk flisnin prej gjashtë vitesh.

När Jeta frågade varför ryckte han på axlarna.

Kur Jeta e pyeti pse, ai ngriti supet.

”Det började med ett staket”, sa han.

“Filloi për një gardh,” tha ai.

”Nu minns jag inte ens vem som hade rätt, och det enda som finns kvar är stoltheten.”

“Tani s'më kujtohet më kush kishte të drejtë, dhe ka mbetur vetëm sedra.”

Vid tretiden tog Jeta fram sin telefon.

Rreth orës tre, Jeta nxori telefonin.

Hon hade fyra missade samtal från sin mamma och insåg, något generad, att hon hade stängt av ljudet redan i Pristina.

Kishte katër thirrje të humbura nga e ëma, dhe me njëfarë sikleti kuptoi se ia kishte fikur zërin telefonit qysh në Prishtinë.

Hon skrev ett långt meddelande, raderade det och skickade i stället ett kort: ”Sitter fast i snön vid Kijevë, jag mår bra, jag är där till middagen.”

Shkroi një mesazh të gjatë, e fshiu, dhe në vend të tij dërgoi një të shkurtër: “Kam ngecur në borë afër Kijevës, jam mirë, do të jem aty për darkë.”

Bredvid henne låtsades Isuf sova, men han vände och vred oavbrutet på telefonen i händerna.

Pranë saj, Isufi bënte sikur flinte, por e rrotullonte pa pushim telefonin në duar.

Snöplogarna kom i gryningen, och bussen nådde Peja strax efter sju, nästan tio timmar försenad.

Makinat borëpastruese erdhën në agim, dhe autobusi arriti në Pejë pak pas orës shtatë, me gati dhjetë orë vonesë.

Hennes pappas bil var den enda på stationens parkering.

Vetura e babait ishte e vetmja në parkingun e stacionit.

Av snön på taket att döma hade han väntat där hela natten.

Po të gjykoje nga bora që e kishte mbuluar, kishte pritur aty gjithë natën.

Han tog hennes väska, hällde upp en kopp te åt henne ur en termos och sa inte ett ord om de missade samtalen.

I mori çantën, i hodhi një gotë çaj nga termosi dhe nuk tha asgjë fare për thirrjet e humbura.

När de körde därifrån såg Jeta sig om och fick syn på Isuf, som stod i snön med telefonen tryckt mot örat.

Teksa po largoheshin, Jeta ktheu kokën dhe pa Isufin, në këmbë mes borës, me telefonin ngjitur te veshi.