Questa puoi tenerla

L'Aula Magna poteva accogliere ottocento persone, e Bekim ne conosceva ogni posto.

Në Sallën e Madhe mund të uleshin tetëqind veta, dhe Bekimi i njihte të gjitha vendet një nga një.

Sapeva quali scricchiolavano, quali nascondevano una gomma da masticare sotto il bracciolo, e quale, nella fila K, si richiudeva senza preavviso inghiottendo una persona intera.

E dinte cilat kërcisnin, cilat kishin çamçakëz të ngjitur nën mbështetësen e krahut dhe cili, në rreshtin K, mbyllej papritur e të gëlltiste të tërin.

Per undici anni aveva pulito quell'aula tra mezzanotte e le sei, quando l'università apparteneva a lui, alle guardie giurate e a qualche studente addormentato su un divano.

Për njëmbëdhjetë vjet e kishte pastruar këtë sallë nga mesnata deri në gjashtë, kur universiteti u përkiste vetëm atij, rojeve dhe ndonjë studenti që e kishte zënë gjumi mbi divan.

Oggi ci sedeva, nella fila F, con l'abito comprato per il matrimonio di suo fratello, che adesso gli stringeva un po' sulle spalle.

Sot ishte ulur në të, në rreshtin F, me kostumin që e kishte blerë për dasmën e të vëllait dhe që tani i rrinte pak ngushtë te supet.

Non era proprio un segreto.

Nuk ishte tamam sekret.

Quando Ardit era stato ammesso, la madre di Bekim aveva riso al telefono da Peja per un minuto intero: il ragazzo avrebbe studiato nell'edificio che suo padre spazzava.

Kur Arditin e pranuan, nëna e Bekimit kishte qeshur plot një minutë në telefon nga Peja: djali do të studionte në ndërtesën që e fshinte i ati.

Ma nel primo semestre Ardit aveva chiesto, con cautela, senza guardarlo davvero negli occhi, se suo padre potesse farsi trasferire in un altro edificio.

Por në semestrin e parë, Arditi e kishte pyetur me kujdes, pa e parë drejt në sy, nëse të atin mund ta transferonin në një ndërtesë tjetër.

Non era per qualcosa in particolare, aveva detto; era solo complicato.

Jo për ndonjë arsye, kishte thënë; thjesht ishte e ndërlikuar.

Bekim disse che avrebbe visto cosa poteva fare, non fece nulla, e nessuno dei due tirò più fuori l'argomento.

Bekimi tha se do të shihte çfarë mund të bënte, nuk bëri asgjë, dhe asnjëri prej tyre nuk e hapi më atë temë.

I messaggi cominciarono quell'inverno.

Mesazhet nisën atë dimër.

Bekim trovò il primo sulla lavagna bianca dell'Aula 3 verso le due di notte, in una grafia che conosceva da quando era grande e storta: «Ho mangiato come si deve, non preoccuparti.»

Bekimi e gjeti të parin në tabelën e bardhë të Sallës 3, rreth orës dy të natës, me një shkrim që e njihte që kur ishte i madh e i shtrembër: “Hëngra si duhet, mos u shqetëso.”

Ne seguirono altri, mai più di uno per notte: «L'esame è andato bene», oppure «Sabato compleanno della mamma, fiori!» o, una volta, dopo una settimana di silenzio, soltanto «Scusa».

Pasuan të tjera, asnjëherë më shumë se një në natë: “Provimi shkoi mirë”, ose “Të shtunën është ditëlindja e mamit, lule!”, ose, një herë, pas një jave heshtjeje, thjesht “Më fal”.

Bekim li leggeva uno per uno, cancellava la lavagna come il suo lavoro richiedeva, e non ne parlò mai la domenica, quando mangiavano insieme e parlavano di calcio.

Bekimi i lexonte një nga një, e fshinte tabelën siç ia kërkonte puna, dhe nuk i përmendi kurrë të dielave, kur hanin bashkë e flisnin për futboll.

Nemmeno Ardit.

As Arditi.

Ora i nomi venivano letti, in ordine alfabetico e con sforzo eroico, da un professore che evidentemente non aveva mai visto la maggior parte degli studenti.

Tani emrat po lexoheshin me radhë alfabetike, me një përpjekje heroike, nga një profesor që, me sa dukej, shumicën e studentëve nuk i kishte parë kurrë.

Bekim si perse proprio quel momento, perché guardava il viso di Ardit invece di ascoltare, e così cominciò ad applaudire con un secondo di ritardo, da solo, in un silenzio che fece voltare diverse teste nella fila F.

Bekimi e humbi vetë çastin, sepse po i shihte fytyrën Arditit në vend që të dëgjonte, ndaj nisi të duartrokiste një sekondë me vonesë, i vetëm, në një heshtje që bëri disa koka në rreshtin F të ktheheshin nga ai.

Sul palco, Ardit lo sentì e, senza voltarsi, alzò la mano.

Në skenë, Arditi e dëgjoi dhe, pa u kthyer, ngriti dorën.

Dopo, tra toghe, fotografie e parenti, Ardit prese il padre sottobraccio e lo condusse, senza una parola, lungo il corridoio fino all'Aula 3.

Më pas, mes togave, fotografive dhe të afërmve, Arditi e kapi të atin për krahu dhe, pa thënë asnjë fjalë, e çoi nëpër korridor deri te Salla 3.

L'aula era vuota, e la lavagna era stata cancellata.

Salla ishte bosh dhe tabela ishte fshirë.

Restava solo una riga, nella stessa grafia storta, abbastanza grande da leggersi dalla porta: «Questa puoi tenerla.»

Kishte mbetur vetëm një rresht, me të njëjtin shkrim të shtrembër, aq i madh sa lexohej që nga dera: “Këtë mund ta mbash.”

La mano di Bekim andò alla tasca, in cerca dello straccio che aveva portato con sé ogni notte per undici anni.

Dora e Bekimit shkoi vetvetiu te xhepi, për leckën që e kishte mbajtur me vete çdo natë për njëmbëdhjetë vjet.

Per una volta, non c'era.

Këtë herë, për çudi, nuk ishte aty.