Εβδομήντα δύο σκαλιά

Η Ντονίκα είχε ζήσει τριάντα ένα χρόνια στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ.

Donika kishte jetuar tridhjetë e një vjet në katin e katërt të një pallati pa ashensor.

Το καινούργιο διαμέρισμα ήταν στο ισόγειο, κάτι που θα ήταν πιο εύκολο για τα γόνατα του Σκέντερ.

Banesa e re ishte në katin përdhes, gjë që do të ishte më e lehtë për gjunjët e Skënderit.

Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι όλα τους τα πράγματα έπρεπε να τα κατεβάσουν εβδομήντα δύο σκαλιά.

Problemi i vetëm ishte se gjithçka që kishin duhej zbritur nëpër shtatëdhjetë e dy shkallë.

Η Ντονίκα είχε ένα σύστημα: τρεις στοίβες, με τις ετικέτες «Κρατάμε», «Χαρίζουμε» και «Πετάμε».

Donika kishte një sistem: tre grumbuj, me etiketat “Mbahet”, “Falet” dhe “Hidhet”.

Κι ο Σκέντερ είχε ένα σύστημα, αν και ο ίδιος δεν θα το έλεγε ποτέ έτσι: όλα πήγαιναν στη στοίβα «Κρατάμε».

Edhe Skënderi kishte një sistem, ndonëse vetë nuk do ta kishte quajtur kurrë kështu: gjithçka shkonte te grumbulli “Mbahet”.

Ένα ραδιόφωνο που δεν δούλευε από το 1999 κρατήθηκε, όπως και σαράντα άδεια βάζα μαρμελάδας.

U mbajt një radio që nuk punonte që nga viti 1999, dhe u mbajtën po ashtu dyzet kavanoza reçeli bosh.

Το ίδιο κι ένα ζευγάρι παπούτσια που, όπως επέμενε εκείνος, κάποια μέρα θα επισκευάζονταν.

Po ashtu edhe një palë këpucë që, siç këmbëngulte ai, do të ndreqeshin një ditë.

«Αν με είχες ακούσει πριν από χρόνια, θα είχαμε τελειώσει ως τώρα», είπε η Ντονίκα.

“Po të më kishe dëgjuar para shumë vitesh, tani do të kishim mbaruar,” tha Donika.

Ο Σκέντερ απλώς χαμογέλασε και πήγε άλλο ένα βάζο στο «Κρατάμε».

Skënderi vetëm buzëqeshi dhe çoi edhe një kavanoz te “Mbahet”.

Αργά το απόγευμα, η Ντονίκα έφτασε στο πάνω ράφι της ντουλάπας.

Vonë pasdite, Donika arriti te rafti më i lartë i dollapit të rrobave.

Πίσω από τις χειμωνιάτικες κουβέρτες βρήκε ένα κουτί παπουτσιών δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα.

Pas batanijeve të dimrit gjeti një kuti këpucësh të lidhur me një fjongo të kuqe.

Μέσα υπήρχαν δεκάδες γράμματα γραμμένα με το δικό της χέρι.

Brenda kishte dhjetëra letra me shkrimin e saj.

Τα είχε γράψει το 1987, όταν ο Σκέντερ δούλευε σε ένα εργοτάξιο στο Αμβούργο.

I kishte shkruar në vitin 1987, kur Skënderi punonte në një kantier ndërtimi në Hamburg.

Κάθε φάκελος είχε ανοιχτεί προσεκτικά, και στο πίσω μέρος του καθενός εκείνος είχε σημειώσει την ημερομηνία που έφτασε.

Çdo zarf ishte hapur me kujdes, dhe në anën e pasme të secilit ai kishte shënuar datën kur kishte mbërritur.

Επί τριάντα χρόνια έλεγε στις φίλες της ότι ο άντρας της δεν ήταν ρομαντικός άνθρωπος.

Për tridhjetë vjet ajo u kishte thënë shoqeve se burri i saj nuk ishte romantik.

«Τα κράτησες», είπε σιγανά.

“I paske ruajtur,” tha ajo me zë të ulët.

Ο Σκέντερ κοίταξε το κουτί, ύστερα έξω από το παράθυρο, σαν αγόρι που το έπιασαν να κλέβει μήλα.

Skënderi pa kutinë, pastaj nga dritarja, si një djalë i zënë duke vjedhur mollë.

«Τα διάβαζα κάθε βράδυ για δύο χρόνια», είπε.

“I lexoja çdo natë, dy vjet me radhë,” tha ai.

«Μετά απλώς δεν μου πήγαινε η καρδιά να τα πετάξω.»

“Pastaj thjesht nuk më bëri zemra t'i hidhja.”

Η Ντονίκα θα ήθελε να είχε φυλάξει κι εκείνη τα γράμματά του τόσο προσεκτικά, αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, εκείνος είχε στείλει μόνο έξι, όλα για τον καιρό.

Donika do të donte t'i kishte ruajtur edhe ajo letrat e tij me aq kujdes, por, për të qenë e drejtë, ai kishte dërguar vetëm gjashtë, dhe të gjitha flisnin për motin.

Το κουτί δεν το έβαλε σε καμία από τις τρεις στοίβες.

Kutinë nuk e vuri në asnjërin nga tre grumbujt.

Όταν ήρθε το φορτηγό της μετακόμισης το επόμενο πρωί, δεν άφησε τους εργάτες ούτε να το αγγίξουν.

Kur erdhi kamioni i shpërnguljes të nesërmen në mëngjes, nuk i la punëtorët as ta preknin.

Το κατέβασε μόνη της και τα εβδομήντα δύο σκαλιά, ενώ ο Σκέντερ ακολουθούσε με το χαλασμένο ραδιόφωνο.

E zbriti vetë nëpër të shtatëdhjetë e dy shkallët, ndërsa Skënderi e ndiqte pas me radion e prishur.