Η κίτρινη ομπρέλα

Στις σχολικές εκδρομές η κυρία Γκάσι κρατούσε πάντα μια κίτρινη ομπρέλα.

Në ekskursionet shkollore, mësuesja Gashi mbante gjithmonë me vete një çadër të verdhë.

«Ακολουθήστε την ομπρέλα και δεν θα χαθείτε», έλεγε.

“Ndiqni çadrën dhe nuk do të humbisni,” tha ajo.

Τον Μάιο πήγαν στο Μπεράτι, την πόλη με τα χίλια παράθυρα.

Në maj shkuan në Berat, qytetin e një mijë dritareve.

Ο Αγκόν λάτρευε να βγάζει φωτογραφίες.

Agonit i pëlqente shumë të bënte fotografi.

Φωτογράφισε παλιές πόρτες και μια κοιμισμένη γάτα.

Fotografoi dyer të vjetra dhe një mace që flinte.

Όταν σήκωσε το κεφάλι, η τάξη δεν ήταν εκεί.

Kur ngriti kokën, klasa nuk ishte më aty.

Όλοι οι δρόμοι έμοιαζαν ίδιοι.

Të gjitha rrugicat dukeshin njësoj.

Ήθελε να τηλεφωνήσει στην κυρία Γκάσι, αλλά το κινητό του δεν είχε μπαταρία.

Donte ta merrte në telefon mësuesen Gashi, por telefoni i kishte mbetur pa bateri.

Ο Αγκόν φοβήθηκε, αλλά μετά του ήρθε μια ιδέα.

Agoni u tremb, por pastaj i erdhi një ide.

Ανέβηκε τον λόφο ως το κάστρο.

U ngjit në kodër deri te kalaja.

Από ψηλά μπορούσε να δει όλη την πόλη.

Nga lart mund ta shihte gjithë qytetin.

Πολύ πιο κάτω, κοντά στο ποτάμι, υπήρχε μια μικροσκοπική κίτρινη κουκκίδα.

Atje poshtë, pranë lumit, dukej një pikë e vogël e verdhë.

Ο Αγκόν έβγαλε μία ακόμα φωτογραφία και έτρεξε κάτω όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Agoni bëri edhe një fotografi dhe zbriti me vrap, sa më shpejt që mundi.

Η κυρία Γκάσι μετρούσε τους μαθητές ξανά και ξανά.

Mësuesja Gashi i numëronte nxënësit sërish e sërish.

«Είκοσι τέσσερις!» φώναξε όταν τον είδε.

“Njëzet e katër!” bërtiti ajo kur e pa.

«Αγκόν, πού ήσουν;»

“Agon, ku ishe?”

Της έδειξε την τελευταία του φωτογραφία: όλη η πόλη και μια μικροσκοπική κίτρινη ομπρέλα.

Ai i tregoi fotografinë e fundit: gjithë qytetin dhe një çadër të vockël të verdhë.

Η κυρία Γκάσι την κοίταξε και γέλασε.

Mësuesja Gashi e shikoi dhe qeshi.

«Την άλλη φορά, εσύ θα κρατάς την ομπρέλα», είπε.

“Herën tjetër, çadrën do ta mbash ti,” tha ajo.