Heute nicht

Zweiundvierzig Sendungen warteten an seinem letzten Morgen auf Zef, und fast alle gehörten zu jener Art Post, auf die niemand wartet: Stromrechnungen, Kontoauszüge, ein Paket Handyhüllen aus einem Lager am anderen Ende der Welt.

Në mëngjesin e tij të fundit, Zefin e prisnin dyzet e dy dërgesa, pothuajse të gjitha nga ato që s'i pret askush: fatura rryme, pasqyra bankare, një pako me këllëfë telefonash nga një magazinë në anën tjetër të botës.

Er sortierte sie, wie er es achtunddreißig Jahre lang getan hatte: im Stehen, mit lautlos sich bewegenden Lippen, die Finger stets ein wenig schneller als die Augen.

I ndau ashtu siç e kishte bërë për tridhjetë e tetë vjet: në këmbë, duke lëvizur buzët pa zë, me gishtat pak më të shpejtë se sytë.

Die Post in Shkodër hatte ihm eine kleine Feier angeboten, eine Torte aus der Konditorei an der Ecke und einen freien Nachmittag; er hatte die Torte angenommen und den Rest höflich abgelehnt.

Posta e Shkodrës i kishte ofruar një festë të vogël, një tortë nga pastiçeria e qoshes dhe pasditen të lirë; ai e kishte pranuar tortën dhe, me mirësjellje, i kishte refuzuar të tjerat.

Das war nicht immer so gewesen.

Nuk kishte qenë gjithmonë kështu.

In den Neunzigerjahren, als die Hälfte der jungen Männer der Stadt übers Meer nach Italien oder zu Fuß über die Berge nach Griechenland gegangen war, war Zef in jeder Straße der am sehnlichsten erwartete Mann gewesen.

Në vitet nëntëdhjetë, kur gjysma e djemve të qytetit kishin kapërcyer detin për në Itali ose malet më këmbë për në Greqi, Zefi kishte qenë njeriu më i pritur në çdo rrugë.

Mütter erwarteten ihn an ihren Toren, und manche küssten die Umschläge, bevor sie sie öffneten.

Nënat e prisnin te portat, e disa i puthnin zarfet para se t'i hapnin.

Einige, die nie lesen gelernt hatten, baten ihn, ihnen die Briefe vorzulesen, und er tat es mit leiser, gleichmäßiger Stimme, als gingen die Worte durch ihn hindurch, ohne Spuren zu hinterlassen.

Disa, që s'kishin mësuar kurrë të lexonin, i luteshin t'ua lexonte letrat, dhe ai e bënte këtë me zë të ulët e të njëtrajtshëm, sikur fjalët të kalonin përmes tij pa lënë gjurmë.

Dass sie es sehr wohl taten, hatte er nie jemandem erzählt.

Askujt s'i kishte thënë kurrë se, në të vërtetë, linin gjurmë.

Das letzte Haus auf seiner Runde gehörte Drande Kola, die einundneunzig war und seit vierzehn Jahren keinen persönlichen Brief mehr bekommen hatte.

Shtëpia e fundit ku mbërrinte çdo ditë ishte e Drande Kolës, e cila ishte nëntëdhjetë e një vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vjetësh nuk kishte marrë asnjë letër personale.

Ihr Sohn hatte ihr zehn Jahre lang jeden Monat aus Bari geschrieben, und dann, eines Winters, ohne ein Wort der Erklärung, hatte er damit aufgehört.

I biri i kishte shkruar nga Bari çdo muaj për dhjetë vjet, e pastaj, një dimër, pa asnjë fjalë shpjegimi, kishte pushuar.

Zef hatte nie eine schonende Art gefunden, ihr zu sagen, dass nichts gekommen war, und so war er vierzehn Jahre lang jeden Tag an ihrem Tor stehen geblieben, hatte „Heute nicht“ gesagt und war auf einen Kaffee geblieben, für den er eigentlich keine Zeit hatte.

Zefi s'kishte gjetur kurrë një mënyrë të butë për t'i thënë se s'kishte asgjë, ndaj për katërmbëdhjetë vjet ishte ndalur çdo ditë te porta e saj, i kishte thënë “Sot jo” dhe ishte ulur për një kafe për të cilën s'kishte kohë.

Erst als er auf dem Grund der Tasche angelangt war, fand er ihn.

Vetëm kur arriti në fund të çantës e gjeti.

Ein schlichter Umschlag ohne Briefmarke, in sorgfältigen, zittrigen Großbuchstaben adressiert: FÜR ZEF, DEN BRIEFTRÄGER.

Një zarf i thjeshtë, pa pullë, me adresën të shkruar me shkronja kapitale, të kujdesshme e të dridhura: PËR ZEFIN, POSTIERIN.

Jemand auf der Post musste ihn heimlich zwischen die Rechnungen geschoben haben.

Dikush në postë duhet ta kishte futur fshehurazi mes faturave.

Er öffnete ihn im Stehen, mitten auf der Straße, was er in achtunddreißig Jahren mit keinem fremden Brief auch nur ein einziges Mal getan hatte.

E hapi aty, në këmbë në mes të rrugës, gjë që në tridhjetë e tetë vjet s'e kishte bërë kurrë me letrën e askujt.

Der Brief bestand aus vier Zeilen.

Kishte vetëm katër rreshta.

„Ich weiß schon lange, dass aus Bari keine Briefe mehr kommen würden“, begann er.

“E kam ditur prej kohësh se nga Bari nuk do të vinin më letra,” niste ajo.

„Ich bin nicht wegen der Post ans Tor gekommen.“

“Nuk dilja te porta për postën.”

„Danke dir für vierzehn Jahre ‚Heute nicht‘.“

“Të falënderoj për çdo ‘sot jo’ të këtyre katërmbëdhjetë viteve.”

Zef faltete den Brief zusammen und steckte ihn in die Brusttasche, in der er achtunddreißig Jahre lang nichts als einen Kugelschreiber getragen hatte.

Zefi e palosi letrën dhe e futi në xhepin e gjoksit, ku për tridhjetë e tetë vjet s'kishte mbajtur gjë tjetër përveç një stilolapsi.

Dann ging er mit der Torte, die er nicht gewollt hatte, das letzte Wegstück seiner Runde hinauf bis zu dem Tor, an dem sie schon mit zwei Tassen wartete.

Pastaj, duke mbajtur tortën që s'e kishte dashur, e përshkoi pjesën e fundit të rrugës deri te porta ku ajo e priste tashmë me dy filxhanë.