Die hier darfst du behalten

Achthundert Menschen fanden im Großen Saal Platz, und Bekim kannte jeden einzelnen Sitz.

Në Sallën e Madhe mund të uleshin tetëqind veta, dhe Bekimi i njihte të gjitha vendet një nga një.

Er wusste, welche knarrten, unter welchen Armlehnen Kaugummi klebte und welcher in Reihe K ohne Vorwarnung hochklappte und einen Menschen mit Haut und Haaren verschluckte.

E dinte cilat kërcisnin, cilat kishin çamçakëz të ngjitur nën mbështetësen e krahut dhe cili, në rreshtin K, mbyllej papritur e të gëlltiste të tërin.

Elf Jahre lang hatte er diesen Saal zwischen Mitternacht und sechs Uhr gereinigt, wenn die Universität ihm gehörte, den Wachleuten und dem einen oder anderen Studenten, der auf einem Sofa eingeschlafen war.

Për njëmbëdhjetë vjet e kishte pastruar këtë sallë nga mesnata deri në gjashtë, kur universiteti u përkiste vetëm atij, rojeve dhe ndonjë studenti që e kishte zënë gjumi mbi divan.

Heute saß er selbst darin, in Reihe F, in dem Anzug, den er zur Hochzeit seines Bruders gekauft hatte und der ihm inzwischen an den Schultern ein wenig zu eng saß.

Sot ishte ulur në të, në rreshtin F, me kostumin që e kishte blerë për dasmën e të vëllait dhe që tani i rrinte pak ngushtë te supet.

Ein Geheimnis war es eigentlich nicht.

Nuk ishte tamam sekret.

Als Ardit seinen Studienplatz bekam, hatte Bekims Mutter aus Peja eine volle Minute lang ins Telefon gelacht: Der Junge würde in dem Gebäude studieren, das sein Vater fegte.

Kur Arditin e pranuan, nëna e Bekimit kishte qeshur plot një minutë në telefon nga Peja: djali do të studionte në ndërtesën që e fshinte i ati.

Doch in seinem ersten Semester hatte Ardit vorsichtig und ohne ihm recht in die Augen zu sehen gefragt, ob man seinen Vater nicht in ein anderes Gebäude versetzen könne.

Por në semestrin e parë, Arditi e kishte pyetur me kujdes, pa e parë drejt në sy, nëse të atin mund ta transferonin në një ndërtesë tjetër.

Es habe keinen bestimmten Grund, hatte er gesagt; es sei eben kompliziert.

Jo për ndonjë arsye, kishte thënë; thjesht ishte e ndërlikuar.

Bekim sagte, er werde sehen, was sich machen lasse, tat nichts, und keiner von beiden sprach das Thema je wieder an.

Bekimi tha se do të shihte çfarë mund të bënte, nuk bëri asgjë, dhe asnjëri prej tyre nuk e hapi më atë temë.

In jenem Winter begannen die Nachrichten.

Mesazhet nisën atë dimër.

Die erste fand Bekim gegen zwei Uhr nachts auf dem Whiteboard in Hörsaal 3, in einer Handschrift, die er schon kannte, als sie noch groß und krakelig war: „Hab ordentlich gegessen, keine Sorge.“

Bekimi e gjeti të parin në tabelën e bardhë të Sallës 3, rreth orës dy të natës, me një shkrim që e njihte që kur ishte i madh e i shtrembër: “Hëngra si duhet, mos u shqetëso.”

Weitere folgten, nie mehr als eine pro Nacht: „Prüfung lief gut“ oder „Samstag hat Mama Geburtstag, Blumen!“ oder, einmal, nach einer Woche des Schweigens, nur „Tut mir leid“.

Pasuan të tjera, asnjëherë më shumë se një në natë: “Provimi shkoi mirë”, ose “Të shtunën është ditëlindja e mamit, lule!”, ose, një herë, pas një jave heshtjeje, thjesht “Më fal”.

Bekim las jede einzelne, wischte die Tafel sauber, wie es seine Arbeit verlangte, und erwähnte sie nie an den Sonntagen, wenn sie zusammen aßen und über Fußball redeten.

Bekimi i lexonte një nga një, e fshinte tabelën siç ia kërkonte puna, dhe nuk i përmendi kurrë të dielave, kur hanin bashkë e flisnin për futboll.

Ardit ebenso wenig.

As Arditi.

Nun wurden die Namen verlesen, in alphabetischer Reihenfolge und mit heldenhafter Mühe, von einem Professor, der die meisten Studenten offensichtlich nie zu Gesicht bekommen hatte.

Tani emrat po lexoheshin me radhë alfabetike, me një përpjekje heroike, nga një profesor që, me sa dukej, shumicën e studentëve nuk i kishte parë kurrë.

Bekim verpasste den eigentlichen Augenblick, weil er Ardits Gesicht beobachtete, statt zuzuhören, und so begann er eine Sekunde zu spät zu klatschen, allein, in eine Stille hinein, in der sich in Reihe F mehrere Köpfe nach ihm umdrehten.

Bekimi e humbi vetë çastin, sepse po i shihte fytyrën Arditit në vend që të dëgjonte, ndaj nisi të duartrokiste një sekondë me vonesë, i vetëm, në një heshtje që bëri disa koka në rreshtin F të ktheheshin nga ai.

Oben auf der Bühne hörte Ardit es und hob, ohne sich umzudrehen, die Hand.

Në skenë, Arditi e dëgjoi dhe, pa u kthyer, ngriti dorën.

Danach, zwischen Talaren, Fotos und Verwandten, nahm Ardit seinen Vater am Arm und führte ihn wortlos den Flur entlang bis zu Hörsaal 3.

Më pas, mes togave, fotografive dhe të afërmve, Arditi e kapi të atin për krahu dhe, pa thënë asnjë fjalë, e çoi nëpër korridor deri te Salla 3.

Der Raum war leer, und die Tafel war abgewischt worden.

Salla ishte bosh dhe tabela ishte fshirë.

Nur eine Zeile war stehen geblieben, in derselben krakeligen Schrift, groß genug, um sie von der Tür aus zu lesen: „Die hier darfst du behalten.“

Kishte mbetur vetëm një rresht, me të njëjtin shkrim të shtrembër, aq i madh sa lexohej që nga dera: “Këtë mund ta mbash.”

Bekims Hand fuhr wie von selbst in die Tasche, nach dem Lappen, den er elf Jahre lang jede Nacht bei sich getragen hatte.

Dora e Bekimit shkoi vetvetiu te xhepi, për leckën që e kishte mbajtur me vete çdo natë për njëmbëdhjetë vjet.

Ausnahmsweise war er nicht da.

Këtë herë, për çudi, nuk ishte aty.