Der Feigenbaum

Dreiundzwanzig Jahre lang waren sich Zana und Petrit in genau einer Sache einig gewesen: Der Feigenbaum zwischen ihren Gärten war der schönste in ganz Vlorë.

Për njëzet e tre vjet, Zana dhe Petriti kishin qenë të një mendjeje vetëm për një gjë: fiku mes kopshteve të tyre ishte më i bukuri në Vlorë.

Wem der Baum gehörte, blieb auch nach zwei Anwälten und einem Vermesser der Stadtverwaltung eine Ansichtssache.

Se i kujt ishte, pas dy avokatëve dhe një gjeometri të bashkisë, mbetej çështje mendimi.

Der Stamm erhob sich auf Zanas Seite der Mauer, doch der Baum neigte sich mit der Schamlosigkeit alles Lebendigen der Sonne zu, und die Sonne stand auf Petrits Seite.

Trungu ngrihej nga ana e Zanës, por pema, me paturpësinë e çdo gjallese, anonte nga dielli, dhe dielli ishte nga ana e Petritit.

Jeder August folgte daher derselben Choreografie.

Prandaj, çdo gusht përsëritej e njëjta koreografi.

Petrit pflückte die Feigen, die über seinem Garten hingen, Zana rief ihm von ihrem Balkon zu, er sei ein Dieb, und er erwiderte, die Feigen seien aus freien Stücken zu ihm gekommen.

Petriti mblidhte fiqtë që vareshin mbi kopshtin e tij, Zana i thoshte nga ballkoni se ishte hajdut, dhe ai i përgjigjej se fiqtë i kishin ardhur vetë, me vullnetin e tyre të lirë.

Die Nachbarschaft verfolgte den Streit, wie andere Leute den Fußball verfolgen.

Lagjja e ndiqte këtë grindje ashtu siç të tjerët ndjekin futbollin.

Jeder wusste, dass die beiden im Abstand von kaum einem Jahr verwitwet waren und dass keinem von ihnen sonst jemand geblieben war, den er hätte anschreien können, doch so etwas sprach man nicht laut aus.

Të gjithë e dinin se të dy kishin mbetur të ve brenda një viti nga njëri-tjetri, dhe se asnjëri nuk kishte më kujt tjetër t'i bërtiste, por këto nuk ishin gjëra që thuheshin me zë të lartë.

Stattdessen erledigte man seine Einkäufe im Laden an der Ecke, wo die jüngsten Entwicklungen mit größter Sorgfalt weitergetragen wurden.

Në vend të kësaj, njerëzit bënin pazarin në dyqanin e qoshes, ku zhvillimet e fundit raportoheshin me shumë kujdes.

In diesem August jedoch reiften die Feigen auf Petrits Seite, platzten auf und fielen herab, und niemand kam, um sie zu stehlen.

Këtë gusht, megjithatë, fiqtë nga ana e Petritit u pjekën, u çanë dhe ranë, dhe askush nuk erdhi t'i vidhte.

Zana bemerkte es am ersten Tag und tat am zweiten so, als hätte sie nichts bemerkt.

Zana e vuri re që ditën e parë, dhe ditën e dytë bëri sikur s'e kishte vënë re.

Am dritten fand sie sich früher als gewöhnlich im Eckladen wieder und fragte, an niemanden im Besonderen gewandt, ob die Wespen dieses Jahr schlimm seien.

Ditën e tretë, u gjend në dyqanin e qoshes më herët se zakonisht, duke pyetur, pa iu drejtuar askujt, nëse kishte shumë grerëza këtë vit.

Die Frau des Ladenbesitzers, die seit drei Tagen auf genau diese Frage gewartet hatte, teilte ihr mit, Petrit habe sich die Hüfte gebrochen und wohne bei seinem Sohn in Tirana.

E shoqja e dyqanxhiut, që e priste pikërisht këtë pyetje prej tri ditësh, i tha se Petriti kishte thyer ijën dhe po rrinte te i biri në Tiranë.

„Mindestens einen Monat lang“, fügte sie hinzu und beobachtete Zanas Gesicht mit fachmännischem Interesse.

“Të paktën për një muaj,” shtoi ajo, duke vëzhguar fytyrën e Zanës me interes profesional.

Zana ging nach Hause und stand lange da, den Blick auf die verdorbenen Feigen jenseits der Mauer gerichtet.

Zana u kthye në shtëpi dhe qëndroi gjatë duke parë fiqtë e prishur në anën tjetër të murit.

Dann holte sie die Leiter.

Pastaj shkoi e mori shkallën.

Sie brauchte vier Abende, um zu pflücken, was noch übrig war, und drei weitere, um daraus Marmelade zu kochen, was sie mit der grimmigen Gründlichkeit einer Frau tat, die etwas beweisen will.

Iu deshën katër mbrëmje për të mbledhur ç'kishte mbetur dhe tri të tjera për ta bërë reçel, gjë që e bëri me zellin e rreptë të një gruaje që do të tregojë se ka të drejtë.

Als Petrits Sohn ihn im September nach Hause brachte, standen elf Gläser vor seiner Tür, dazu ein Zettel in ihrer Handschrift: „Deine Feigen haben mir die ganze Mauer verschmiert.“

Kur i biri e solli Petritin në shtëpi në shtator, në prag të derës e prisnin njëmbëdhjetë kavanoza dhe një shënim me shkrimin e saj: “Fiqtë e tu po ma bënin rrëmujë murin.”

Petrit las den Zettel zweimal, kostete von der Marmelade und schickte seinen Sohn mit einer Antwort nach nebenan.

Petriti e lexoi shënimin dy herë, provoi reçelin dhe e dërgoi të birin te fqinja me një përgjigje.

Darin stand, die Marmelade sei zu süß, die Gläser gehörten von Rechts wegen ihm, da ja auch die Feigen die seinen gewesen seien, und sie müsse schon herüberkommen, um die Angelegenheit bei einem Kaffee zu besprechen, denn seine Hüfte erlaube ihm nicht, ihre Treppe hinaufzusteigen.

Aty shkruhej se reçeli ishte tepër i ëmbël, se kavanozat i takonin atij me të drejtë, meqë fiqtë kishin qenë të tijtë, dhe se ajo duhej të vinte që ta diskutonin çështjen me një kafe, pasi ija nuk e lejonte t'i ngjitte shkallët e saj.

Der Vermesser, den Petrit im Oktober unter irgendeinem Vorwand ein drittes Mal herbestellt hatte, fand die Grenze genau dort, wo sie immer gewesen war, und zwei alte Leute, die im Schatten des Baumes saßen und über Zucker stritten.

Gjeometri, i thirrur për të tretën herë në tetor me ndonjë pretekst të Petritit, e gjeti kufirin pikërisht aty ku kishte qenë gjithmonë, dhe dy pleq të ulur nën hijen e fikut, duke u grindur për sheqerin.