Pas aujourd'hui

Quarante-deux plis attendaient Zef le matin de son dernier jour, et presque tous relevaient de ce courrier que personne n'attend : factures d'électricité, relevés bancaires, un colis de coques de téléphone venu d'un entrepôt à l'autre bout du monde.

Në mëngjesin e tij të fundit, Zefin e prisnin dyzet e dy dërgesa, pothuajse të gjitha nga ato që s'i pret askush: fatura rryme, pasqyra bankare, një pako me këllëfë telefonash nga një magazinë në anën tjetër të botës.

Il les tria comme il le faisait depuis trente-huit ans : debout, les lèvres remuant en silence, les doigts un peu plus rapides que les yeux.

I ndau ashtu siç e kishte bërë për tridhjetë e tetë vjet: në këmbë, duke lëvizur buzët pa zë, me gishtat pak më të shpejtë se sytë.

La poste de Shkodër lui avait proposé une petite fête, un gâteau de la boulangerie du coin et son après-midi de congé ; il avait accepté le gâteau et poliment décliné le reste.

Posta e Shkodrës i kishte ofruar një festë të vogël, një tortë nga pastiçeria e qoshes dhe pasditen të lirë; ai e kishte pranuar tortën dhe, me mirësjellje, i kishte refuzuar të tjerat.

Il n'en avait pas toujours été ainsi.

Nuk kishte qenë gjithmonë kështu.

Dans les années quatre-vingt-dix, quand la moitié des jeunes hommes de la ville avaient traversé la mer vers l'Italie ou franchi à pied les montagnes vers la Grèce, Zef avait été l'homme le plus attendu de chaque rue.

Në vitet nëntëdhjetë, kur gjysma e djemve të qytetit kishin kapërcyer detin për në Itali ose malet më këmbë për në Greqi, Zefi kishte qenë njeriu më i pritur në çdo rrugë.

Les mères le guettaient à leur portail, et certaines embrassaient les enveloppes avant de les ouvrir.

Nënat e prisnin te portat, e disa i puthnin zarfet para se t'i hapnin.

Quelques-unes, qui n'avaient jamais appris à lire, lui demandaient de lire les lettres à voix haute, et il s'exécutait d'une voix basse et égale, comme si les mots le traversaient sans laisser de trace.

Disa, që s'kishin mësuar kurrë të lexonin, i luteshin t'ua lexonte letrat, dhe ai e bënte këtë me zë të ulët e të njëtrajtshëm, sikur fjalët të kalonin përmes tij pa lënë gjurmë.

Il n'avait jamais avoué à personne qu'ils en laissaient.

Askujt s'i kishte thënë kurrë se, në të vërtetë, linin gjurmë.

La dernière maison de sa tournée appartenait à Drande Kola, qui avait quatre-vingt-onze ans et n'avait pas reçu de lettre personnelle depuis quatorze ans.

Shtëpia e fundit ku mbërrinte çdo ditë ishte e Drande Kolës, e cila ishte nëntëdhjetë e një vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vjetësh nuk kishte marrë asnjë letër personale.

Son fils lui avait écrit de Bari tous les mois pendant dix ans, puis, un hiver, sans un mot d'explication, il avait cessé.

I biri i kishte shkruar nga Bari çdo muaj për dhjetë vjet, e pastaj, një dimër, pa asnjë fjalë shpjegimi, kishte pushuar.

Zef n'avait jamais trouvé de manière délicate de dire qu'il n'y avait rien, si bien que, pendant quatorze ans, il s'était arrêté chaque jour à son portail, avait dit « Pas aujourd'hui » et était resté pour un café qu'il n'avait pas le temps de prendre.

Zefi s'kishte gjetur kurrë një mënyrë të butë për t'i thënë se s'kishte asgjë, ndaj për katërmbëdhjetë vjet ishte ndalur çdo ditë te porta e saj, i kishte thënë “Sot jo” dhe ishte ulur për një kafe për të cilën s'kishte kohë.

Ce ne fut qu'en arrivant au fond de sa sacoche qu'il la trouva.

Vetëm kur arriti në fund të çantës e gjeti.

Une simple enveloppe, sans timbre, adressée en majuscules appliquées et tremblantes : POUR ZEF LE FACTEUR.

Një zarf i thjeshtë, pa pullë, me adresën të shkruar me shkronja kapitale, të kujdesshme e të dridhura: PËR ZEFIN, POSTIERIN.

Quelqu'un, à la poste, avait dû la glisser parmi les factures.

Dikush në postë duhet ta kishte futur fshehurazi mes faturave.

Il l'ouvrit debout dans la rue, ce qu'il n'avait jamais fait une seule fois, en trente-huit ans, avec la lettre de quiconque.

E hapi aty, në këmbë në mes të rrugës, gjë që në tridhjetë e tetë vjet s'e kishte bërë kurrë me letrën e askujt.

Elle faisait quatre lignes.

Kishte vetëm katër rreshta.

« Je sais depuis longtemps qu'il n'arrivera plus de lettres de Bari », commençait-elle.

“E kam ditur prej kohësh se nga Bari nuk do të vinin më letra,” niste ajo.

« Ce n'est pas pour le courrier que je venais au portail. »

“Nuk dilja te porta për postën.”

« Merci pour quatorze années de “pas aujourd'hui”. »

“Të falënderoj për çdo ‘sot jo’ të këtyre katërmbëdhjetë viteve.”

Zef plia la lettre et la glissa dans sa poche de poitrine, où il n'avait gardé, trente-huit ans durant, qu'un stylo.

Zefi e palosi letrën dhe e futi në xhepin e gjoksit, ku për tridhjetë e tetë vjet s'kishte mbajtur gjë tjetër përveç një stilolapsi.

Puis il parcourut le dernier tronçon de sa tournée, portant le gâteau dont il n'avait pas voulu, jusqu'au portail où elle l'attendait déjà avec deux tasses.

Pastaj, duke mbajtur tortën që s'e kishte dashur, e përshkoi pjesën e fundit të rrugës deri te porta ku ajo e priste tashmë me dy filxhanë.