Seventy-Two Stairs

Donika had lived on the fourth floor of a building with no lift for thirty-one years.

Donika kishte jetuar tridhjetë e një vjet në katin e katërt të një pallati pa ashensor.

The new flat was on the ground floor, which would be easier on Skënder's knees.

Banesa e re ishte në katin përdhes, gjë që do të ishte më e lehtë për gjunjët e Skënderit.

The only problem was that everything they owned had to be carried down seventy-two stairs.

Problemi i vetëm ishte se gjithçka që kishin duhej zbritur nëpër shtatëdhjetë e dy shkallë.

Donika had a system: three piles, labelled Keep, Give Away and Throw Away.

Donika kishte një sistem: tre grumbuj, me etiketat “Mbahet”, “Falet” dhe “Hidhet”.

Skënder had a system too, although he would never have called it one: everything went on the Keep pile.

Edhe Skënderi kishte një sistem, ndonëse vetë nuk do ta kishte quajtur kurrë kështu: gjithçka shkonte te grumbulli “Mbahet”.

A radio that had not worked since 1999 was kept, and so were forty empty jam jars.

U mbajt një radio që nuk punonte që nga viti 1999, dhe u mbajtën po ashtu dyzet kavanoza reçeli bosh.

So was a pair of shoes which, he insisted, would be fixed one day.

Po ashtu edhe një palë këpucë që, siç këmbëngulte ai, do të ndreqeshin një ditë.

“If you had listened to me years ago, we would have finished by now,” Donika said.

“Po të më kishe dëgjuar para shumë vitesh, tani do të kishim mbaruar,” tha Donika.

Skënder just smiled and carried another jar to Keep.

Skënderi vetëm buzëqeshi dhe çoi edhe një kavanoz te “Mbahet”.

Late in the afternoon, Donika reached the top shelf of the wardrobe.

Vonë pasdite, Donika arriti te rafti më i lartë i dollapit të rrobave.

Behind the winter blankets, she found a shoebox tied with a red ribbon.

Pas batanijeve të dimrit gjeti një kuti këpucësh të lidhur me një fjongo të kuqe.

Inside were dozens of letters in her own handwriting.

Brenda kishte dhjetëra letra me shkrimin e saj.

She had written them in 1987, when Skënder was working on a building site in Hamburg.

I kishte shkruar në vitin 1987, kur Skënderi punonte në një kantier ndërtimi në Hamburg.

Every envelope had been opened carefully, and on the back of each he had written the date it arrived.

Çdo zarf ishte hapur me kujdes, dhe në anën e pasme të secilit ai kishte shënuar datën kur kishte mbërritur.

For thirty years she had told her friends that her husband was not a romantic man.

Për tridhjetë vjet ajo u kishte thënë shoqeve se burri i saj nuk ishte romantik.

“You kept them,” she said quietly.

“I paske ruajtur,” tha ajo me zë të ulët.

Skënder looked at the box, then out of the window, like a boy who had been caught stealing apples.

Skënderi pa kutinë, pastaj nga dritarja, si një djalë i zënë duke vjedhur mollë.

“I read them every night for two years,” he said.

“I lexoja çdo natë, dy vjet me radhë,” tha ai.

“After that, I just couldn't throw them away.”

“Pastaj thjesht nuk më bëri zemra t'i hidhja.”

Donika wished she had kept his letters as carefully, but in fairness, he had only sent six, and all of them were about the weather.

Donika do të donte t'i kishte ruajtur edhe ajo letrat e tij me aq kujdes, por, për të qenë e drejtë, ai kishte dërguar vetëm gjashtë, dhe të gjitha flisnin për motin.

She did not put the box on any of the three piles.

Kutinë nuk e vuri në asnjërin nga tre grumbujt.

When the removal van came the next morning, she would not let the men touch it.

Kur erdhi kamioni i shpërnguljes të nesërmen në mëngjes, nuk i la punëtorët as ta preknin.

She carried it down all seventy-two stairs herself, while Skënder followed with the broken radio.

E zbriti vetë nëpër të shtatëdhjetë e dy shkallët, ndërsa Skënderi e ndiqte pas me radion e prishur.