Byrek via videosamtal

Klockan fyra var det enda som låg på köksbordet i Gentis lägenhet i London en påse mjöl.

Në orën katër, e vetmja gjë mbi tavolinën e kuzhinës në banesën e Gentit në Londër ishte një thes me miell.

Om tre timmar skulle hans flickvän Sofias föräldrar komma på en riktig albansk middag, som han hade lovat dem i ett svagt ögonblick.

Pas tri orësh do të vinin prindërit e së dashurës së tij, Sofisë, për një darkë të vërtetë shqiptare, që ua kishte premtuar në një çast dobësie.

Han hade ätit sin mormors byrek tusen gånger, men han hade aldrig sett henne laga den.

Byrekun e gjyshes e kishte ngrënë një mijë herë, por kurrë nuk e kishte parë vërtet si e bënte.

Så han lutade mobilen mot sockerburken och ringde till Prizren.

Ndaj e mbështeti telefonin pas kavanozit të sheqerit dhe thirri në Prizren.

Mormor svarade direkt, som om hon hade suttit vid telefonen hela veckan.

Gjyshja u përgjigj menjëherë, sikur të kishte ndenjur gjithë javën pranë telefonit.

När han förklarade läget skrattade hon tills hon fick torka sig i ögonen.

Kur ai ia shpjegoi situatën, ajo qeshi derisa iu desh të fshinte sytë.

Sedan blev hon allvarlig och sa åt honom att tvätta händerna och ta av sig klockan.

Pastaj u bë serioze dhe i tha të lante duart e të hiqte orën.

Hennes instruktioner var dock inte direkt vetenskapliga.

Megjithatë, udhëzimet e saj nuk ishin aq shkencore.

När han frågade hur mycket mjöl han behövde svarade hon: ”Så mycket som behövs.”

Kur e pyeti sa miell i duhej, ajo tha: “Sa të marrë.”

När han frågade hur mjuk degen skulle vara sa hon att den skulle kännas som hans örsnibb.

Kur e pyeti sa i butë duhej të ishte brumi, ajo i tha se duhej të ishte i butë si llapa e veshit.

Genti kände på örat, sedan på degen och sedan på örat igen.

Genti preku veshin, pastaj brumin, pastaj prapë veshin.

Att kavla ut de tunna degarken var den verkliga katastrofen.

Hapja e petëve të holla ishte katastrofa e vërtetë.

Mormor ville ha dem så tunna att man kunde läsa en tidning genom dem, men hans första gick sönder på fem ställen.

Gjyshja i donte petët aq të holla sa të lexoje gazetën përmes tyre, por e para iu gris në pesë vende.

”Om jag hade en riktig kavel skulle det här vara lätt”, sa han och viftade med en vinflaska.

“Po të kisha një okllai të vërtetë, kjo do të ishte e lehtë,” tha ai, duke tundur një shishe vere.

”Din morfar sa exakt samma sak 1964”, svarade hon.

“Pikërisht këtë gjë tha edhe gjyshi yt më 1964,” ia ktheu ajo.

Hon stannade kvar i samtalet i tre timmar och följde varje rörelse som en fotbollstränare.

Ajo qëndroi në telefon tri orë, duke ndjekur çdo lëvizje si trajnere futbolli.

Klockan sex fanns det mjöl i taket, brandvarnaren hade gått två gånger och byreken stod äntligen i ugnen.

Në orën gjashtë kishte miell edhe në tavan, alarmi i tymit kishte rënë dy herë, dhe byreku më në fund ishte në furrë.

Den blev ojämn och lite bränd på ena sidan.

Doli i shtrembër dhe paksa i djegur nga njëra anë.

Trots det åt Sofias pappa, en man som normalt tyckte att vitlök var exotiskt, tre bitar och bad sedan om receptet.

Megjithatë, babai i Sofisë, një burrë që zakonisht e quante hudhrën ekzotike, hëngri tri copa dhe pastaj kërkoi recetën.

Genti tänkte på örsnibben, vinflaskan och mjölet i taket.

Genti mendoi për llapën e veshit, për shishen e verës dhe për miellin në tavan.

”Jag är rädd att ni får fråga kocken”, sa han och vände mobilen mot bordet, där mormor redan vinkade från skärmen.

“Kam frikë se do t'ju duhet ta pyesni vetë kuzhinieren,” tha ai, dhe e ktheu telefonin nga tavolina; nga ekrani, gjyshja po i përshëndeste tashmë me dorë.